W czwartek wstaliśmy wcześnie rano i ruszyliśmy w dość długą
podróż. Zabraliśmy parę rzeczy na przebranie, bo postanowiliśmy, że noc spędzimy
w domu moich rodziców, było o wiele bliżej od cioci, niż powrót do Rzeszowa. Z
mamą byłam ciągle w kontakcie, bo moi rodzice, razem z rodzeństwem jak co roku
jechali do cioci. Umówiliśmy się, że spotkamy się już na cmentarzu, bo nie
zdążymy przyjechać na mszę.
Zmęczeni
podróżą dojechaliśmy na miejsce, droga minęła nam bez większych przygód,
skierowaliśmy się prosto na cmentarz, ponieważ było już po 12 więc byłam pewna,
że moja rodzina jest już przy grobie dziadka. Jak co roku, na pewno zejdą się
wszystkie ciotki i wujkowie, to taka nasza tradycja, spotykamy się przy grobie
i godzinami rozmawiamy i czuwamy. Jedyne co mnie martwiło to pogoda, która nie
sprzyjała temu aby godzinami stać na powietrzu. Było zimno i co jakiś czas
padał deszcz.
Ruszyliśmy się w stronę cmentarza, musieliśmy jeszcze przejść kawałek
pieszo, ponieważ nie było miejsca aby zaparkować w pobliżu samochód. Po drodze
spotkałam paru znajomych mojej mamy, wszyscy wypytywali się co tam u mnie, co
robię no i oczywiście kim jest Zbyszek. Za każdym razem ta sama formułka:
wszystko dobrze, studiuję i pracuję w Rzeszowie, mój chłopak Zbyszek. Nie denerwowało
mnie to, miałam świetny humor.
-Tak
dawno mnie tu nie było, bardzo się cieszę, że mogliśmy tu przyjechać -
uśmiechnęłam się do Zbyszka
.
.
-Ja
też się cieszę, choć troszkę się stresuje przed poznaniem twojej rodziny.
-Spokojnie,
wszyscy się na pewno ucieszą, że mogą cię poznać, a jeśli chodzi o charaktery,
to większość ma takie poczucie humoru jak mój tato - zaśmiałam się - dasz radę.
Ta
wiadomość podniosła go na duchu. Zdążył już poznać moją rodzinę i z tego co
zauważyłam najlepiej dogadywał się z moim tatą, mieli podobne poczucie humoru,
potrafili godzinami opowiadać sobie jakieś śmieszne historie lub kawały. Uwielbiałam
siedzieć i przysłuchiwać się ich pogawędką, wtedy czułam się naprawdę szczęśliwa.
Musiałam
przestać wspominać te chwile, bo właśnie doszliśmy na miejsce. Gdy tylko
przekroczyłam bramę cmentarza już w pełni poczułam atmosferę tego dnia. Nagle
zrobiło się tak miło i jakby cieplej, od wszystkich zapalonych zniczy. Z daleka
zauważyłam moją rodzinę, więc skierowaliśmy się w tamtą stronę. Pierwszy
zobaczył nas mój brat, uśmiechnął się do nas i powiedział coś reszcie
zebranych. W tym momencie wszyscy obrócili się w naszą stronę. Byłam zaskoczona
tak jak i oni. Ja byłam szczęśliwa, że aż tyle nas się zebrało, a oni chyba
dlatego, że zobaczyli z kim przyszłam. Ścisnęłam mocnej dłoń Zbyszka, który
odwzajemnił ten gest. Nie wiem dlaczego tak nagle się tym zdenerwowałam, otuchy
dodawały mi spojrzenia moich rodziców i rodzeństwa, którzy już znali mojego
faceta i zdążyli go polubić. Witałam się z każdym po kolei i przedstawiałam
Zbyszka, natknęliśmy się na same miłe i ciepłe spojrzenia z ich strony, więc wiedziałam,
że może być już tylko lepiej. Zapaliliśmy znicze i włączyliśmy się do rozmów
prowadzonych głównie przez moje ciocie.
Po
pewnym czasie dołączyła moja, jak zawsze spóźnialska kuzynka Dominika. Pierwsze
co zobaczyłam na jej twarzy to zaskoczenie, domyśliłam się, że jako jedyna z
tego grona (nie licząc mojej najbliżej rodziny) wiedziała kim jest Zbyszek. Nie
chciałam, aby psuła tej atmosfery, rozmową o siatkówce i jego pracy, więc
podeszłam do niej szybko i przytuliłam ją, zdążyłam jej szepnąć na ucho: „Nie
teraz, proszę.” Kiwnęła głową, że zrozumiała i po prostu zaczęła się witać z
wszystkimi. Zibi popatrzył na mnie zdziwiony, nie spodziewał się takiej reakcji
względem mojej kuzynki.
-No
co? Po prostu bardzo się za nią stęskniłam. – posłałam mu uśmiech i popatrzyłam
na Dominikę. Jej spojrzenie mówiło, że później muszę jej wiele wytłumaczyć.