sobota, 10 listopada 2012

[005]



Obudziłam się o 8. Zauważyłam, że Zbyszka nie ma koło mnie. Nie chciałam się wylegiwać w łóżku, bo musieliśmy dzisiaj wrócić do Rzeszowa. Wzięłam ciuchy i poszłam do łazienki doprowadzić się do porządku. Gdy wyszłam już ubrana i umalowana natknęłam się na Bartmana.

-O, wstałaś.

-Tak. Mogłeś mnie obudzić. Od której nie śpisz?

-Gdzieś od godziny. Nie było potrzeby żebym cię budził a w dodatku tak słodko spałaś. – pocałował mnie w policzek.

-Ale wiesz, że musimy dzisiaj wrócić do Rzeszowa?

-No niestety tak. Jakoś mi się nie chce. Ale to będzie potem, na razie zapraszam na śniadanie. – wziął mnie za rękę i zaprowadził do kuchni.

Na stole stało gotowe śniadanie i pyszna, świeżo zaparzona kawa. Jak co sobotę mój tato czytał poranna gazetę przy kawie. Przywitałam się z nim i zabrałam się do jedzenia. W mgnieniu oka wszystko zniknęło z talerza. Podziękowałam Zbyszkowi za pyszne śniadanie i poszłam pozbierać nasze rzeczy. Ustaliliśmy, że wyruszymy o 10. Miałam dwie godziny czasu, więc postanowiłam że wybiorę się na spacer. Zabrałam moją labradorkę i ruszyłam przed siebie.  Było zimno i trochę nieprzyjemnie, ale mi to nie przeszkadzało. Odkąd zamieszkałam w Rzeszowie tak rzadko tutaj bywałam. Chciałam nacieszyć się każdą chwilą spędzoną w mojej kochanej wiosce gdzie mieszkałam od urodzenia. Spędziłam tutaj prawie wszystkie najlepsze chwile mojego życia, wyjątkiem było poznanie Zbyszka, tutaj też mieszka moja najlepsza przyjaciółka. Chciałam zrobić jej niespodziankę niczym znów wyjadę na nie wiadomo ile i odwiedzić ją. Była ode mnie dwa lata młodsza, ale to nie przeszkadzało nam by się zaprzyjaźnić. Znałyśmy się od kiedy skończyłam 10 lat i po tych 13 latach przyjaźni praktycznie nic się między nami nie zmieniło. Właśnie dochodziłam do jej domu, gdy ta wybierała się na spacer ze swoim psem. Wspólne spacery z psami to była nasza tradycja. Podbiegłam do niej i przywitałam się, była zaskoczona, że mnie widzi.

-Karolina?! Co ty tu robisz?

-No jak to co? Odwiedzam moją kochaną przyjaciółkę. – uśmiechnęłam się.

-Myślałam, że jesteś w Rzeszowie.

-No bo takie były plany, ale Zbyszkowi udało się dostać od trenera jeden dzień więcej wolnego.

-To Zbyszek też jest? Czemu go nie zabrałaś ze sobą? – moja przyjaciółka wyglądała na lekko zawiedzioną.

-No ja wiem, że ty go tak bardzo lubisz, ale niestety ja muszę ci wystarczyć. – zaśmiałam się.

-Nie o to chodziło, głupku. – Bianca szturchnęła mnie w ramię. – Po prostu dawno was nie widziałam, a razem wyglądacie słodko. Chciałam się napatrzeć na was. – zaczęła się śmiać z tego co powiedziała, po chwili przyłączyłam się do niej.

Dwie wspólnie spędzone godziny zleciały nam stanowczo za szybko, chętnie spędziłabym z nią kolejne dwie, bo tematy oczywiście się nam nie kończyły. Niestety wiedziałam, że czeka mnie jeszcze długa podróż powrotna, a razem ze Zbyszkiem chcieliśmy dojechać do Rzeszowa przed zmrokiem. Gdy wróciłam do domu, okazało się, że mój facet jakoś nie za bardzo śpieszy się do tego by wracać. Oglądał z moimi rodzicami jakiś film i równocześnie siedział na  facebooku.

-Nie chce Ci przeszkadzać, ale musielibyśmy się powoli zbierać. – zagadnęłam go.

-Jeszcze chwila, film i tak się zaraz kończy. – spojrzał na mnie z błagalną miną.

-Przecież i tak go nie oglądasz tylko siedzisz na komputerze.

-Ale ja mam podzielność uwagi. Nawet nie wiedziałaś, że masz takiego zdolnego faceta. – uśmiechnął się do mnie.

Nie chciałam się zagłębiać w ta głupkowatą rozmowę. Nie wiedząc co ze sobą zrobić, zaniosłam walizki do auta i poszłam się pożegnać z rodzeństwem, które gdzieś wychodziło. Zgoniłam Zbyszka z kanapy, pożegnaliśmy się z rodzicami i ruszyliśmy w drogę. 

czwartek, 8 listopada 2012

[004]


Nadszedł wieczór musieliśmy się zbierać, bo przed nami było jeszcze półtorej godziny jazdy do mojego domu. Moi rodzice także postanowili już wracać, więc pożegnaliśmy się ze wszystkimi. Oczywiście moje ciotki postanowiły dać mi parę dobrych rad, w związku z moim facetem i życzyły nam szczęścia. Nieźle się uśmiałam, nie ma to jak usłyszeć od cioteczki: „Trzymaj go krótko, żeby tam na te fanki nie patrzył”. O to akurat nie musiałam się obawiać, bo wiedziałam jakie jest Zbyszka zdanie na temat jego fanek i kontaktów z nimi.

 Ruszyliśmy w drogę, mimo tego, że razem z moimi rodzicami i rodzeństwem mieliśmy wspólny cel podróży, nie wyjechaliśmy wspólnie. Jak to stwierdził mój tato: „Szkoda, żeby takie Audi marnowało się jadąc za tym gruchotem”. Więc ruszyliśmy w drogę. W trakcie jazdy poszperałam w schowku i znalazłam płytę The Black Eyed Peas, którą kiedyś tam wrzuciłam. Włożyłam ją do odtwarzacza i od razu zaczęłam śpiewać i wygłupiać się przy mojej ulubionej piosence „Someday”. Zbyszek spojrzał na mnie i zaczął się śmiać.

-Z czego się śmiejesz? –zapytałam. Wiem, że nie umiem śpiewać. – odparłam z radością.

-Nie, to nie dlatego. Uwielbiam jak śpiewasz, po prostu podziwiam cię za twoją swobodę bycia i to że potrafisz się cieszyć z małych rzeczy.

Nie wiedziałam co mam powiedzieć. Zaskoczył mnie. Jedyne co mogłam w tej chwili wypowiedzieć to te dwa magiczne słowa: „Kocham Cię”

-Ja ciebie też – odpowiedział i przyłączył się do śpiewania.

-Więc jak tam wrażenia po spotkaniu z moją rodzinką? – zagadnęłam Zbyszka w połowie drogi.

-Same pozytywy. Są naprawdę mili i poczułem się jakbym już nie pierwszy raz się z nimi widział – uśmiechnął się. Poczucie humoru też mają niezłe.

-Tak. Właśnie za to ich kocham.

-Tylko tak jakoś dziwnie zachowywała się Dominika…

-Dziwie, czyli jak? – chciałam wiedzieć co miał na myśli.

-Co trochę patrzyła się to na mnie, to na ciebie. Jakby chciała zadać mnóstwo pytań ale coś ją powstrzymywało. A gdy spytała się czy pójdziecie na spacer, to w jej głosie wyczułem nutkę jakby pogardy i wyższości. Ale może mi się tylko wydawało.

-Nie wydawało ci się. Dominika właśnie taka jest. Jej jedynym dzisiejszym celem było dowiedzieć się jak najwięcej o tobie i o nas. Po prostu jest twoją fanką i nie może uwierzyć, że jesteśmy razem. Chyba uważa, że nie zasługuję na ciebie i że ona lepiej by pasowała na moim miejscu.

-To chyba ja raczej nie zasługuję na ciebie. Jesteś dla mnie wszystkim i nie będę się przejmował tym co mówi jakaś moja fanka, mimo, że to jest twoja kuzynka.

Popatrzyłam na Zbyszka i uświadomiłam sobie, że gdyby go nagle zabrakło w moim życiu to nie potrafiłabym sobie poradzić. Po tych ponad ośmiu miesiącach razem nie wyobrażałam sobie tej zwykłej codzienności bez niego. Teraz wiedziałam, że on uważa tak samo.

Do domu przyjechaliśmy po dziewiętnastej. Tak jak się spodziewałam, moich rodziców jeszcze nie było. Napisałam smsa do siostry: „Gdzie jesteście?” Szybko odpisała: „Jeszcze 20 km, ale był wypadek więc jest korek.”

-Więc mamy jeszcze z  pół godziny czasu. – powiedziałam do Zbyszka, który właśnie wchodził do domu.

-To co oni na około jechali? – zaśmiał się.

-Nie, po prostu był jakiś wypadek i stoją w korku. Mieliśmy szczęście, że zdążyliśmy przejechać.

-W takim razie co będziemy robić? – Zbyszek podszedł do mnie od tylu i złapał mnie w pasie.

Obróciłam się do niego twarzą i pocałowałam.

-Myślę, że da się coś na szybko zorganizować. – posłałam mu dwuznaczne spojrzenie i nie musiałam nic więcej dodawać. Zibi wziął mnie na ręce i zaniósł do sypialni.

niedziela, 4 listopada 2012

[003]



Po dwóch godzinach spędzonych na cmentarzu wszyscy zeszliśmy się na kawę do mojej cioci. Była bardzo miła atmosfera, każdy rozmawiał i śmiał się. Widziałam, że Zbyszek nie czuję skrępowania i nie musiałam specjalnie się starać aby utrzymać rozmowę pomiędzy nim a resztą rodziny. Był prawdziwą duszą towarzystwa, a moje ciotki wprowadził w stan zachwycenia.

W połowie kolejnej rozmowy, przerwał nam telefon Zbyszka. Zibi przeprosił i wyszedł, aby porozmawiać. W tym momencie zalała mnie fala pytań i pochwał ze strony moich ciotek pod jego imieniem:

-No, no Karolina. Przystojny ten twój Zbyszek. – zaczęła jedna z ciotek. Odpowiedziałam szerokim uśmiechem.

-Długo już jesteście razem? Gdzie się poznaliście?

-Już będzie z osiem miesięcy. Poznaliśmy się w Rzeszowie, a właściwie to na Podpromiu. Ja tam pracuję jako fizjoterapeutka.

-To Zbyszek też jest fizjoterapeutą? – nie zdziwiło mnie to pytanie, skąd moje kochane cioteczki miały wiedzieć, że jest siatkarzem i w dodatku reprezentantem Polski. Uświadomiłam ich o tym fakcie.

-No popatrz, ale ci się trafiło. Tak właściwie to on mi nie za bardzo pasował na masażystę. Wiedziałem, że skądś go kojarzę. – do naszej dyskusji dołączył się wujek. Zaśmiałam się, uwielbiałam kiedy nagle wyskakiwał ze swoimi mądrościami.

-Z czego się tak śmiejesz? – Zbyszek wrócił zadowolony.

-Ach, nic takiego – nie chciałam, aby dowiedział się o tej rozmowie. Nie w tym rzecz, że było coś do ukrycia, po prostu zależało mi na tym aby czuł się normalnie i swobodnie, bez żadnych pytań o pracę.

Poczułam na sobie wzrok Dominiki, wiedziałam, że nie może się doczekać, aby dowiedzieć się szczegółów mojej znajomość ze Zbyszkiem. Jakoś nie za bardzo chciałam o tym opowiadać, przecież nasza znajomość nie różniła się za bardzo od żadnej innej. On był na co dzień zwykłym facetem z dość nietypową pracą i wspólnie próbowaliśmy połączyć wszystkie nasze obowiązki tak, aby spędzać ze sobą jak najwięcej czasu.

-Karolina, może przejdziemy się na spacer?, tak dawno się nie widziałyśmy. Jest tyle do poopowiadania. – zagadnęła mnie Dominika

-Pewnie, chętnie się przewietrzę. Myślę, że mogę cię tu zostawić samego? Dasz sobie radę – zapytałam Zbyszka i spojrzałam ze śmiechem na ciotki.

-Nie martw się. Damy radę. – odparł roześmiany.

Wyszłyśmy z domu. Zbliżał się wieczór, więc było chłodniej i powoli robiło się ciemno. W powietrzu było czuć wilgocią, a z ust unosiła się para. Mimo to skierowałyśmy się w stronę pobliskich łąk.

-A więc… - zaczęła Dominika.

-Ta? – nie chciałam jej ułatwiać zadania.

-Nie mogę uwierzyć, że ty i Zbyszek Bartman.

-A co w tym takiego dziwnego? – trochę się zdenerwowałam. Powiedziała to tak jakby on był niewiadomo kim i ja nie dorastam mu do pięt. Choć znając ją, pewnie tak właśnie pomyślała.

-No bo wiesz, on jest znanym siatkarzem i w ogóle. Tyle dziewczyn go uwielbia, ja też. I nagle się okazuje, że jest z tobą.

-Ja nie rozumiem co w tym takiego dziwnego, przecież on jest normalnym facetem. Gdyby wykonywał inną pracę, nigdy byś czegoś takiego nie powiedziała.

-To prawda. Przepraszam. – zrobiło jej się głupio.

-No dobrze, nie ty jedna tak myślisz.

-Właśnie! A jak tam z fankami Zbyszka, dajesz radę je odpędzać? – zaśmiała się.

-Ha ha. Nie jest tak źle. W Rzeszowie na co dzień mamy spokój, możemy swobodnie wyjść na spacer po mieście czy pójść na zakupy. Czasami ktoś go zaczepi o autograf czy zdjęcie. Gorzej jest na meczach, bo widzę jak co trochę jakaś dziewczyna na mnie zerka i to raczej nie są miłe spojrzenia.

-Dziwisz się? Jesteś dziewczyną najprzystojniejszego siatkarza reprezentacji Polski.  Jego fanki ci zazdroszczą, właściwie to ja też. – uśmiechnęła się.

Nie chciałam już nic na ten temat mówić. Zdawałam sobie z tego wszystkiego sprawę, ale co ja mogłam na to poradzić? Przecież, nie zostawię go tylko dlatego, że jego zwariowane fanki tego chcą. Za bardzo go kocham, żeby go zostawić z jakiegokolwiek powodu.

 Powoli wracałyśmy do domu, bo zrobiło nam się zimno. Dowiedziałam się jeszcze co tam słychać u Dominiki i posłuchałam paru plotek krążących po naszej rodzinie.  Nic specjalnego, ale dobrze jest tak czasami porozmawiać o bzdetach.

sobota, 3 listopada 2012

[002]


W czwartek wstaliśmy wcześnie rano i ruszyliśmy w dość długą podróż. Zabraliśmy parę rzeczy na przebranie, bo postanowiliśmy, że noc spędzimy w domu moich rodziców, było o wiele bliżej od cioci, niż powrót do Rzeszowa. Z mamą byłam ciągle w kontakcie, bo moi rodzice, razem z rodzeństwem jak co roku jechali do cioci. Umówiliśmy się, że spotkamy się już na cmentarzu, bo nie zdążymy przyjechać na mszę.

Zmęczeni podróżą dojechaliśmy na miejsce, droga minęła nam bez większych przygód, skierowaliśmy się prosto na cmentarz, ponieważ było już po 12 więc byłam pewna, że moja rodzina jest już przy grobie dziadka. Jak co roku, na pewno zejdą się wszystkie ciotki i wujkowie, to taka nasza tradycja, spotykamy się przy grobie i godzinami rozmawiamy i czuwamy. Jedyne co mnie martwiło to pogoda, która nie sprzyjała temu aby godzinami stać na powietrzu. Było zimno i co jakiś czas padał deszcz.

Ruszyliśmy się w stronę cmentarza, musieliśmy jeszcze przejść kawałek pieszo, ponieważ nie było miejsca aby zaparkować w pobliżu samochód. Po drodze spotkałam paru znajomych mojej mamy, wszyscy wypytywali się co tam u mnie, co robię no i oczywiście kim jest Zbyszek. Za każdym razem ta sama formułka: wszystko dobrze, studiuję i pracuję w Rzeszowie, mój chłopak Zbyszek. Nie denerwowało mnie to, miałam świetny humor.

-Tak dawno mnie tu nie było, bardzo się cieszę, że mogliśmy tu przyjechać - uśmiechnęłam się do Zbyszka
.
-Ja też się cieszę, choć troszkę się stresuje przed poznaniem twojej rodziny.

-Spokojnie, wszyscy się na pewno ucieszą, że mogą cię poznać, a jeśli chodzi o charaktery, to większość ma takie poczucie humoru jak mój tato - zaśmiałam się - dasz radę.

Ta wiadomość podniosła go na duchu. Zdążył już poznać moją rodzinę i z tego co zauważyłam najlepiej dogadywał się z moim tatą, mieli podobne poczucie humoru, potrafili godzinami opowiadać sobie jakieś śmieszne historie lub kawały. Uwielbiałam siedzieć i przysłuchiwać się ich pogawędką, wtedy czułam się naprawdę szczęśliwa.

Musiałam przestać wspominać te chwile, bo właśnie doszliśmy na miejsce. Gdy tylko przekroczyłam bramę cmentarza już w pełni poczułam atmosferę tego dnia. Nagle zrobiło się tak miło i jakby cieplej, od wszystkich zapalonych zniczy. Z daleka zauważyłam moją rodzinę, więc skierowaliśmy się w tamtą stronę. Pierwszy zobaczył nas mój brat, uśmiechnął się do nas i powiedział coś reszcie zebranych. W tym momencie wszyscy obrócili się w naszą stronę. Byłam zaskoczona tak jak i oni. Ja byłam szczęśliwa, że aż tyle nas się zebrało, a oni chyba dlatego, że zobaczyli z kim przyszłam. Ścisnęłam mocnej dłoń Zbyszka, który odwzajemnił ten gest. Nie wiem dlaczego tak nagle się tym zdenerwowałam, otuchy dodawały mi spojrzenia moich rodziców i rodzeństwa, którzy już znali mojego faceta i zdążyli go polubić. Witałam się z każdym po kolei i przedstawiałam Zbyszka, natknęliśmy się na same miłe i ciepłe spojrzenia z ich strony, więc wiedziałam, że może być już tylko lepiej. Zapaliliśmy znicze i włączyliśmy się do rozmów prowadzonych głównie przez moje ciocie.

Po pewnym czasie dołączyła moja, jak zawsze spóźnialska kuzynka Dominika. Pierwsze co zobaczyłam na jej twarzy to zaskoczenie, domyśliłam się, że jako jedyna z tego grona (nie licząc mojej najbliżej rodziny) wiedziała kim jest Zbyszek. Nie chciałam, aby psuła tej atmosfery, rozmową o siatkówce i jego pracy, więc podeszłam do niej szybko i przytuliłam ją, zdążyłam jej szepnąć na ucho: „Nie teraz, proszę.” Kiwnęła głową, że zrozumiała i po prostu zaczęła się witać z wszystkimi. Zibi popatrzył na mnie zdziwiony, nie spodziewał się takiej reakcji względem mojej kuzynki.

-No co? Po prostu bardzo się za nią stęskniłam. – posłałam mu uśmiech i popatrzyłam na Dominikę. Jej spojrzenie mówiło, że później muszę jej wiele wytłumaczyć.

piątek, 2 listopada 2012

[001]


Popatrzyłam na kalendarz. Nie mogłam uwierzyć, że czas tak szybko leci.

-Zbyszek? – zawołałam mojego faceta.

-Tak?

-Wiesz co jest w czwartek?

-No taa. Pierwszy listopada czyli wszystkich świętych. A co?

-No jak to co? Gdzie spędzimy to święto? – to będzie pierwszy raz, kiedy mamy je spędzić razem.

-Kurcze, nie myślałem o tym. – oczywiście, Zbyszek nie stara się nie zaprzątać sobie niczym głowy.

-Mamy do wyboru Warszawę i Kamieniec Ząbkowicki. Najgorsze jest to, że tu i tu jest daleko. – praca jaką wykonywał mój chłopak, ograniczała nas do bardzo krótkich wyjazdów. Najczęściej jednodniowych i uważaliśmy to za największy minus.

-Tak właściwie to nie wiem czy jest sens jechać do Warszawy. Widziałem się wczoraj z rodzicami i powiedzieli, że oni i tak tam nie jadą. Wybierają się do rodziny mojej mamy. Więc, może pojedziemy w twoje strony?

-Bardzo chętnie, tylko, że to jest ponad pięć godzin jazdy. Przecież zaraz jak przyjedziemy to będziemy musieli wracać… - zrobiło mi się trochę smutno na myśl, że po raz pierwszy nie miałabym być w tym dniu na cmentarzu w rodzinnej miejscowości mojej mamy i nie zapalić świeczki nad grobem dziadka. Ale liczyłam się z tym, że w końcu nadejdzie ten czas, kiedy trzeba się będzie poświęcić i zrezygnować ze starych nawyków.

-W sumie to czwartek będę miał wolny, bo to będzie dzień po meczu. Może uda mi się wyciągnąć wolny piątek od trenera. – Zibi poważnie się zastanowił. – Zadzwonię do niego od razu. – złapał za telefon i zaczął wybierać numer.

Rozmowa z trenerem trwała dobre 10 minut, a ja nie mogłam się doczekać jej efektu. Bardzo chciałam, żeby Zbyszek dostał jeszcze jeden dzień wolnego, moglibyśmy spokojnie pojechać do mojej rodziny.

W końcu się rozłączył, Zibi przybrał minę pokerzysty, nie wiedziałam czego mam się spodziewać. Kiedy już chciałam na niego krzyknąć, żeby coś powiedział, on uśmiechnął się szeroko i podniósł uniesiony kciuk. Świetna wiadomość!

-Zgodził się? Jak ci się to udało?- nie mogłam uwierzyć, bo mimo tego, że miałam nadzieję, że się uda, wiedziałam jaki jest trener Kowal. Nie odpuszcza tak łatwo, a każdy trening traktuje jak świętość, nie dziwiłam mu się, przecież to nie była byle jaka drużyna tylko mistrzowie Polski.

-Ma się swoje sposoby. - Zbyszek zaśmiał się.- Przecież nie to jest najważniejsze, ważne jest to że mam dodatkowy dzień wolny i w takim razie możemy się wybrać do twojej rodziny.

- No tak. Ale czy ty w ogóle chcesz tam jechać? - nie byłam pewna, czy cieszy go perspektywa jechania ponad pięciu godzin tylko po to, by poznać parę moich ciotek i wujków.

-Pewnie, czemu pomyślałaś, że bym nie chciał? Przecież muszę poznać swoją przyszła rodzinę-uśmiechnął się do mnie i przytulił.

-Dobrze, w takim razie zadzwonię jeszcze do cioci i ją uprzedzę, że w tym roku nie przyjadę z rodzinką, tylko jakimś obcym facetem. - zabrałam telefon i uciekłam od Zbyszka, bo właśnie miałam oberwać za tego "obcego faceta".