czwartek, 31 stycznia 2013

[009]


W końcu byliśmy w domu, po drodze zabrałam pocztę ze skrzynki. Przez to zamieszanie ze szpitalem nie miałam czasu tego zrobić. Oczywiście większością okazały się rachunki i reklamy, ale znalazł się jeden list do mnie. Okazało się że to zaproszenie na ślub mojego przyjaciela, a właściwie to sąsiada, więc czekała mnie kolejna podróż do domu. Ślub miał się odbyć na początku stycznia więc poinformowałam tylko Zbyszka o terminie, żeby mógł się dostosować w miarę możliwości. Zauważyłam też mała kartkę wrzuconą luzem pomiędzy koperty, pisało na niej tylko 'Ciągle o tobie myślę'. Było to dziwne, ale stwierdziłam, że ktoś się pomylił i wyrzuciłam kartkę do kosza.

Zaczęła się już druga połowa grudnia, więc do świat nie było daleko. W mieście wszystko już było wystrojone, a w sklepach leciały świąteczne piosenki. Denerwowało to nas, razem z Zbyszkiem uważaliśmy, że święta to bardzo prywatna sprawa, którą każda rodzina przeżywa w swoim gronie. Ten czas powinniśmy spędzić z najbliższymi, a nie gonić po sklepach. W tym roku jakoś nie mogłam poczuć magii świąt nawet dwa dni przed wigilią, myślę że między innymi winą był brak śniegu.
Tym razem nie miałam zbyt wiele rzeczy do zrobienia związanymi ze świętami, ponieważ mieliśmy je spędzić w Warszawie z rodziną Bartmana.
Niestety, jak to mówią wszystko co dobre, kiedyś się kończy, tak i nam szybko przeleciały święta i sylwester. Już tydzień później byliśmy z powrotem w Rzeszowie, pochłonięci natłokiem spraw i obowiązków. Wszystko było prawie bez zmian, oprócz dziwnych kartek z jeszcze dziwniejszymi treściami, które zaczęły wpływać do naszej skrzynki na listy coraz częściej. Na początku lekceważyliśmy te treści, nasza teoria była taka, że to fanki Zbyszka, dowiedziały się gdzie mieszka i zaczęły go zasypywać treściami typu „Ciągle o tobie myślę.”, „Czekam, aż znów się spotkamy” itp. Osobiście uważałam to za dość dziwną i trochę krępującą sprawę, że już przestałam czytać te kartki tylko od razu je wyrzucić. Jednak pewnego razu to nie ja poszłam odebrać pocztę, lecz Zbyszek. Wszedł do mieszkania zapatrzony w kartkę.

-Co tam masz? – spytałam z nadzieją, że to nie jest kolejny liścik od jego wiernych fanek.

-No znowu tą kartkę, w sumie ich nie czytam, ale na tą jedną zajrzałem. To się zaczyna robić dziwne. Patrz.

Podał mi złożoną kartkę w kratkę, na której widniało „Jesteś śliczna. Nie zapominaj o mnie”. Zmięłam kartkę i rzuciłam w kąt. Tego było za wiele, to znaczy, że te wszystkie kartki nie były do mojego faceta od jakiś nastoletnich wariatek, tylko do mnie?! Czyżby doczepił się do mnie jakiś psychol? Nie przypominam sobie, żebym w ostatnim czasie poznawała kogoś nowego. W każdym bądź razie, jeśli miało to polegać tylko na wysyłaniu głupich karteczek, to nie miałam się co przejmować. Innego zdania był jednak Bartman.

- Czyli, że te wszystkie wcześniejsze kartki wcale nie były do mnie, lecz do ciebie. Chcesz mi coś powiedzieć? – skierował się do mnie.

-A co ja mam ci niby powiedzieć? – nie bardzo wiedziałam o co mu chodzi.

-Treści tych kartek, raczej nie były neutralne…

-Czy ty myślisz, że ja mam jakiś kontakt z tym człowiekiem?! Może mi jeszcze powiesz, że mam z nim romans! – teraz byłam naprawdę zdenerwowana. 

Właśnie się dowiedziałam, że ktoś śle do mnie jakieś dziwne teksty, a on mi mówi takie coś. Wyszłam salonu i skierowałam się na balkon, aby się uspokoić i ochłonąć. Jednak Zbyszek nie dał za wygraną i ruszył za mną.

-Nie uważasz, że wygląda to trochę dziwnie? Przecież on tam pisał, że nie może się doczekać, kiedy znowu cię zobaczy i podobne. Wcześniej myślałem, że to do mnie od fanek, więc by się zgadzało. A teraz? Już nic nie wiem. – odparł zrezygnowany.

-I co?! Ty wierzysz jakimś świstkom, zamiast mi? Wiesz co? Nie chcę teraz o tym rozmawiać. – minęłam go w drzwiach i wyszłam z domu.