sobota, 15 grudnia 2012

[008]

Jazda trwała dla mnie bardzo długo. Chciałam być już w domu, miałam nadzieję, że Zibi już tam jest. Gdy byłam w trasie odezwała się moja komórka. Wyświetlił się nieznany mi numer.

-Tak słucham – powiedziałam.

-Czy pani Karolina Bartman? – odezwał się jakiś facet.

-Emm… Nie, to znaczy tak – zaskoczył mnie. Przecież to nie moje nazwisko, ale od razu domyśliłam się z kim związana będzie ta rozmowa.

-Mamy dla pani niemiłą wiadomość. Pani mąż jest u nas w szpitalu. Miał wypadek samochodowy. Proszę się nie martwić nic poważnego się nie stało, ale zostanie u nas na obserwacji. Jeśli chce pani go zobaczyć, został przyjęty w Szpitalu Rejonowym w Kolbuszowie.

Przestraszyłam się, przed oczami miałam mroczki, a w głowie mętlik. Potrzebowałam chwili, żeby dojść do siebie. Lekarz odezwał się do mnie ponownie.

-Tak jestem, przepraszam. Na pewno nic mu nie jest? Co się stało?

-Niestety nie mogę udzielić pani w tym momencie dokładnych informacji. Proszę przyjechać do szpitala, a wtedy będę mógł pani wszystko powiedzieć.

-Dobrze już jadę.

Rozłączyłam się. Szlag mnie trafił, czemu nie mógł mi powiedzieć, nic więcej? Czy on nie wie w jakiej sytuacji mnie teraz zostawił? Strasznie bałam się o Zbyszka. I chciałam być przy nim jak najszybciej, ale przed ruszeniem w dalszą drogę zadzwoniłam do Zuzy. Właśnie też skończyłam rozmowę z lekarzem i na temat Piotrka wie to samo co ja. Niestety ona nie mogła do niego przyjechać, bo była na szkoleniu. Obiecałam, że będę ją informować na bieżąco.

Gnałam jak zwariowana, byle tylko być jak najprędzej na miejscu. W podświadomości zdawałam sobie sprawę, że jadąc w takim stanie i w taki sposób to sama narażam się na  wylądowanie na łóżku obok chłopaków. Na szczęście udało mi się dojechać na miejsce cała i zdrowa. Wpadłam na recepcję i próbowałam się czegoś dowiedzieć od pielęgniarki, która nie miała pojęcia o kogo mi chodzi. Moje nerwy powoli sięgały zenitu. Na szczęście zorientował się lekarz, który ze mną rozmawiał przez telefon i zaprowadził mnie na właściwą salę. Po drodze wyjaśnił, że chłopaki mieli stłuczkę z jakimś facetem, który na skrzyżowaniu wjechał im w bok samochodu. Prędkość tamtego auta spowodowała, że pojazd Pita został nieźle poturbowany razem z kierowcą i pasażerem. Żadnemu z nich nie stało się nic poważnego. Same obtłuczenia i siniaki, ale zostają na obserwacji przez trzy dni.

Otworzyłam drzwi do sali. Zobaczyłam śpiącego Zbyszka, a na łóżku obok Piotrka gapiącego się w sufit. Gdy usłyszał moje kroki, spojrzał na mnie i posłał mi szeroki uśmiech.

-Co ci tak wesoło? Słyszałam, że nieźle was poturbowało. – powiedziałam szeptem, żeby nie obudzić Bartmana i usiadłam na brzegu łóżka Nowakowskiego. Piter opowiedział mi dokładnie co się stało. Lekarz nie kłamał. Niestety, wypadki chodzą po ludziach, ale najważniejsze jest, że nic poważnego im się nie stało. 

Zadzwoniłam do Zuzy opowiedziałam jej wszystko i podałam telefon Piotrkowi. W czasie gdy ten rozmawiał z swoją dziewczyną, obudził się Zbyszek.

-Cześć, co ty tu robisz? – spytał.

-To ja się pytam co ty tu robisz? – jak oni mogli być tak spokojni, skoro ze dwie godziny temu mieli wypadek.

-Ja? A tak wpadłem sobie odpocząć – zaśmiał się.

-Ej! To nie jest śmieszne. Martwiłam się o ciebie. – popatrzyłam na niego spode łba.

-Wiem, przepraszam. Ale jak widzisz nic mi się nie stało. – moje spojrzenie było niezmienne – No chodź tu. – Zibi wyciągnął ręce, a ja wtuliłam się w niego.

-A tak właściwie to co to za akcja z tym nazwiskiem? – spytałam ciekawa.

-Chciałem, żebyś miała szybszy kontakt z lekarzem. Właściwie to już czas się przyzwyczajać, co? – zaskoczył mnie, niby zdawałam sobie sprawę z takich rzeczy, ale zawsze ta myśl tkwiła tylko gdzieś w mojej głowie i nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Jednak byłam zadowolona. Przytaknęłam i pocałowałam go.

Chłopaki musieli zostać jeszcze trzy dni na obserwacji, oczywiście uważali, że to niepotrzebne i na drugi dzień chcieli się wypisać ze szpitala ale na szczęście dostali polecenie od lekarza klubu i trenera, że mają się stamtąd nie ruszać. Starałam się być w szpitalu jak najczęściej, ale niestety wzywały mnie obowiązki służbowe. Działałyśmy z Zuzą na zmianę, jeśli tylko się dało mijałyśmy się na korytarzu szpitala i zawsze jedna z nas była przy naszych facetach. Oczywiście wyganiali nas do domu, mieli rację co do tego, że nic się nie dzieje, a oni po prostu całe dnie leżą i odpoczywają, ale i tak nie mogłabym się na niczym skupić, a razem czas nam jakoś szybciej leciał.

W końcu nadszedł dzień wypisu, chłopaki mieli do 11 opuścić szpital. Wzięłam dzień wolnego aby po nich pojechać, jak się potem okazało tylko po Zbyszka, bo Zuza też się pojawiła. Gdy weszłam na salę byli już gotowi.

-To co zwijamy się stąd? – uśmiechnęłam się.

-No pewnie. Już myślałem, że zwariuję tu z nudów. – stwierdził Piotrek, a Zbyszek mu przytaknął.

Wyszliśmy ze szpitala. Przed wejściem w samochodzie czekała już Zuza, pożegnaliśmy się i każdy z nas ruszył w swoją drogę.

-No to teraz kierunek dom. – powiedziałam

-Zdecydowanie tak – odpowiedział Zbyszek i uśmiechnął się do mnie.

poniedziałek, 10 grudnia 2012

Liebster Awards.



Dostałam nominację do Liebster Awards od karolajn ;)

Odpowiedzi na pytania:

1. Kiedy zaczęłaś interesować się sportem?
Sportem tak na poważnie zaczęłam interesować się pół roku temu
2. Lubisz skoki narciarskie?
Czasami oglądam, ale nie jestem zapaloną fanką ;)
3. Ulubiony serial?
Supernatural :D
4. Gdzie chciałabyś spędzić wymarzone wakacje?
Na Malediwach
5.  Ulubiony przedmiot szkolny?
Wf 
6. Język angielski vs. język niemiecki?
Zdecydowanie angielski
7.  Lubisz książki i filmy o tematyce fantastycznej?
Tak
8. Co robisz zaraz po przebudzeniu?
Wyłączam budzik i śpię dalej. xD
9. Kiedy założyłaś swojego pierwszego bloga?
Miesiąc temu ;)
10. Ulubione warzywo?
Papryka
11. Opisz siebie w 3 słowach.
bezkonfliktowa, szczera i roztrzepana :D

A więc nominuję:

To tylko tyle osób ;)

A oto pytania:
1. Jakie jest twoje motto życiowe?
2.Twitter vs Tumblr?
3. Ulubiony sport?
4. Piosenka, która wprawia cię w nostalgię?
5.Ulubiona rasa psa?
6. Sport który najchętniej uprawiasz?
7. Miejsca, które chciałabyś odwiedzić?
8.Jesteś przesądna?
9.Ulubiona potrawa?
10. Gdybyś mogła cofnąć czas to co byś zmieniła?
11. Opisz siebie w 4 słowach.

niedziela, 9 grudnia 2012

[007]


Obudził mnie budzik Bartmana, popatrzyłam na zegarek. Była 7 rano. Zbyszek ruszył do łazienki, a ja w tym czasie wyłączyłam radio. Chciałam się w jakiś sposób dobudzić. Zaczęłam śpiewać razem z Rihanna jej najnowszy hit. Poczułam ręce na swoich biodrach.

-Nie ma nic lepszego, niż twój śpiew o siódmej rano - wyszeptał mi w szyję.

-Ha ha. Bardzo śmieszne. Idę do łazienki i zabieram swój głos ze sobą. A ty w tym czasie, bądź tak łaskawy i zrób kawę. Zbyszek zaczął się śmiać.

W kuchni unosił się cudny zapach kawy. Byłam uzależniona od tego napoju i po prostu ubóstwiałam kawę którą on robił. Przygotowałam szybko śniadanie i zasiedliśmy do stołu. Nasz posiłek przerwał telefon do Zbyszka.

-Część. Pewnie, nie ma problemu. Ok, to do zobaczenia.

Popatrzyłam na niego zdziwiona, byłam ciekawa z kim rozmawiał. Okazało się, że to Piotrek Nowakowski w sprawie dokładniej godziny wyjazdu do Warszawy. Chłopaki jechali razem, bo Piter musiał coś załatwić w Wawie, a jazda razem była tańsza no i bezpieczniejsza. W drodze będą mogli się zmieniać, tym bardziej, że muszą wrócić dzisiaj wieczorem. Jutro czeka ich trening.

Pół godziny później, Bartman był  gotowy do drogi. Już nie mógł sie doczekać tego nagrania.

-A ty jakie masz plany na dzisiaj? - zapytał.

-Skoro mam dzień wolny to postanowiłam, że pojadę do domu. W sumie to nie dawno tam byliśmy, ale nie miałam czasu, żeby się spotkać i porządnie porozmawiać z Biancą.

-Dobry pomysł. Będziesz wracać dzisiaj czy jutro?

-Dzisiaj. Nie chcę robić rodzicom kłopotu, no a łóżko mam tutaj. - zaczęłam się śmiać.

Naszą rozmowę przerwał dzwonek do drzwi. To był znak, że Piotrek już przyjechał. Zaczęliśmy się ubierać do wyjścia, chciałam wyjechać zaraz po nich by nie tracić czasu. Sięgnęłam na komodę po kluczyki do mojego fiata.

-Czekaj - Zbyszek zwrócił się do mnie.

-Co?

-Weź może moje auto.

-Po co? Przecież moje też jeszcze jeździ. - właściwie było mi obojętne czym pojadę.

-Ale ja ze swojego i tak nie będę dzisiaj korzystał, a dobrze wiesz, że jest szybsze.

-Och, dobra już się tak nie chwal. - odpowiedziałam.

-Ej, nie o to chodzi. Szybciej będziesz jechać, szybciej wrócisz. No i ja będę spokojniejszy, bo z twoim autem nigdy nic nie wiadomo.

-Nie myśl sobie, że będę gnała nie wiadomo ile, ale ok.

Podał mi kluczyki do Audi i wyszliśmy z domu. Pożegnaliśmy się w windzie. Zbyszek wysiadł na parterze, a ja pojechałam dalej, na poziom z parkingiem. Wsiadłam do samochodu i ruszyłam w drogę. Podczas jazdy nie było większych problemów, żadnych korków ani wypadków. Musiałam przyznać Bartmanowi rację co do auta, na pewno było wygodniejsze.

Gdy zbliżałam się do celu podróży zrobiłam sobie przerwę na stacji benzynowej i zadzwoniłam do Biancy. Oczywiście nie odbierała, więc albo była na zajęciach albo po prostu nie słyszała. Już miałam ruszać dalej, ale odezwał się mój telefon. Dzwoniła Bianca.

-Hej, dzwoniłaś. Stało się coś? - spytała.

-No hej, czy ja mogę dzwonić tylko wtedy gdy coś się stanie?

-No niby nie, ale wiesz...

-Po prostu chciałam się zapytać gdzie jesteś i co robisz?

-Na uczelni - odpowiedziała znudzona.

- Będziesz mogła urwać się tak za pół godziny? Przyjadę po ciebie.

- Pewnie. Jesteś u rodziców?

-Nie, dopiero jadę. Dobra zadzwonię do ciebie jak będę w mieście.

Skończyłam rozmowę i włączyłam się do ruchu.

Podjechałam pod uczelnie i wysłałam przyjaciółce smsa, że już jestem i czekam. Po piętnastu minutach wyszła w towarzystwie wysokiego blondyna. Pewnie to kolega z roku, ale po jego zachowaniu szybko odkryłam, że chciałby być dla niej kimś więcej. Widocznie Bianca nie uświadomiła go, że jest w zawiłym związku z Michałem. Nie chciałam się zagłębiać w te relacje, jeśli będzie chciała to sama mi powie.

Moje przemyślenia przerwała sama ich autorka. Wskoczyła do auta i przytuliła mnie na powitanie.

-A więc… co tam? Jedziemy gdzieś? – zaczęła zadawać pytania

-Dobrze, pomyślałam, że wpadnę na jeden dzień odwiedzić rodziców i oczywiście ciebie. Gdzie jedziemy? Ja jeszcze nie byłam w domu, więc myślę, że Cię odwiozę i wpadnę potem – uśmiechnęłam się.

-Pewnie, spoko

Całą drogę przegadałyśmy. Starałam się jechać powoli, żebyśmy miały jak najwięcej czasu ale dla nas nawet cały dzień by nie starczył. Gdy podjeżdżałam pod dom Biancy zauważyłam jej krzywą minę.

-Co jest? – spytałam

-On jest – kiwnęła w stronę faceta, który stał przed jej domem, oparty o auto.

Dopiero po chwili zorientowałam się, że to Michał.

-Czyżby znowu jakaś sprzeczka? – spytałam smutna.

-Niestety tak. Nie chce z nim teraz rozmawiać - pożegnała się ze mną i poszła prosto do domu. Michał próbował ją zatrzymać ale wyminęła go tylko i poszła dalej. Zrezygnowany chłopak ruszył w kierunku samochodu. Zawołałam go i podeszłam do niego. 

-Cześć, nie wiem co się między wami stało i nie muszę wiedzieć. Pamiętaj tylko o jednym, że to jest moja przyjaciółka i nie pozwolę żebyś ją skrzywdził. 

-Fakt. Nie wiesz, więc się nie mieszaj - odpowiedział 

Nie chciałam się z nim wdawać w dyskusję. Od początku nie przepadaliśmy za sobą. Jak się okazało nie tylko ja miałam takie odczucia co do niego, po pierwszym spotkaniu Zbyszek też stwierdził, że za nim nie przepada. Na szczęście wobec Biancy był zupełnie inny, troskliwy i kochany. Było widać, że mu na niej zależy, dlatego mimo tych częstych kłótni ciągle o nią walczył.

Pojechałam pod dom rodziców, a na podwórku zobaczyłam moją mamę rozmawiającą z jakimś facetem mniej więcej w moim wieku. Zamknęłam samochód i podeszłam do nich. Przywitałam się z mamą, która była zaskoczona moją wizytą.

-Karolina, to jest Tomasz. Nasz nowy sąsiad. A to jest moja córka Karolina -  przedstawiła nas sobie moja mama.

-Część, miło cię poznać. Mam nadzieję, że ci się tu podoba - zagadnęłam i wyciągnęłam rękę na przywitanie.

-Mi również. Jestem tu dopiero od wczoraj więc nie zdążyłem się jeszcze rozejrzeć po okolicy, ale już wiem, że będę miał piękne widoki w pobliżu domu - popatrzył mi w oczy, a jego uścisk był zdecydowanie za długi.

-Niestety muszę cię rozczarować. Karolina już tutaj nie mieszka - wtrąciła się moja mama.

-Mamo, proszę! - nie chciałam rozmawiać na swój temat. - Nie zagaduj już pana Tomka, pewnie spieszy się do domu.

-Po pierwsze to nie Tomek, czuję się staro gdy ktoś mówi mi per pan. A po drugie to nigdzie mi się nie spieszy, mam dużo czasu.

-Świetnie! W takim razie zapraszam na herbatę - gościnność mojej mamy czasami mnie rozbrajała.

-Świetnie. - mruknęłam pod nosem.

Weszliśmy do domu, zrobiłam herbatę i usiedliśmy do stołu.

-A tak właściwie to gdzie jest tato? - spytałam.

- Zabrał psa i poszedł na spacer.

-Mam nadzieję, że za niedługo wróci, bo chciałabym się jeszcze z nim zobaczyć niczym pojadę.

Moja mama nie była zadowolona, że dzisiaj będę wracać, ale wytłumaczyłam jej, że obiecałam Zbyszkowi, że wieczorem będę w domu no jutro musiałam iść do pracy. Przy okazji pod presją mojej mamy musiałam wytłumaczyć nowemu sąsiadowi czym się zajmuję na co dzień i kim jest mniemany Zbyszek. Dziwnie poruszyła go kwestia tego, że mam faceta. Nie chciałam się nad tym rozwodzić. Szybko skończyłam rozmowę i niestety musiałam już uciekać, bo obiecałam Biance, że do niej wstąpię, a już robiło się późno. Byłam trochę zła, że nie udało mi się na spokojnie porozmawiać z mamą, ale myślę, że nie chciała mi powiedzieć nic ważnego. Razem ze mną do wyjścia ruszył też Tomek, pożegnałam się z nim oraz mamą. I ruszyłam do przyjaciółki.

Wpadłam do domu i zastałam Biancę leżącą na kanapie i oglądającą jakiś serial.

-Heja. Wpadłam jeszcze na chwilę przed wyjazdem. Zmieniło się coś przez te parę godzin? – zagadnęłam.

-O hej. Nie, leże tu cały czas i się nudzę. Michał próbował do mnie dzwonić ale nie chce z nim dzisiaj rozmawiać, więc wyłączyłam telefon. W końcu mam spokój.

-Aha. Nie chce ci doradzać w tej kwestii, bo sama najlepiej wiesz co masz zrobić w tej sytuacji.

-Chyba wiem. Myślę, że jutro się z nim spotkam. –odparła.

Nasza rozmowa umilkła, więc postanowiłam zadzwonić do Zbyszka. Niestety nie odebrał za pierwszym razem. Zadzwoniłam jeszcze parę razy. Zaczęłam trochę panikować, bo nigdy się nie zdarzało, żeby nie odebrał telefonu. Po pół godziny, gdy telefon znowu nie odpowiadał, postanowiłam zadzwonić do dziewczyny Piotrka, bo nie miałam jego numeru. Może ona wiedziała co jest z chłopakami. Okazało się, że też próbowała się dodzwonić do swojego chłopaka i wystąpiła ta sama sytuacja co ze Zbyszkiem. Nie chciałyśmy dramatyzować, więc ustaliłyśmy, że jeśli tylko któraś nas czegoś się dowie to da znać drugiej. Bianca uspokoiła mnie, pogadałyśmy jeszcze trochę i musiałam wracać do Rzeszowa.

czwartek, 15 listopada 2012

[006]



Wróciliśmy do normalności, każdy dzień miał podobny plan, wstawaliśmy rano jechaliśmy na halę każdy szedł do swoich obowiązków. Do domu wracaliśmy o różnych porach. Plus Liga i Liga Mistrzów rozkręciła się na dobrze, a chłopaki wpadli w rytm gry. Jednak zaskoczeniem było ostatnie starcie z ostatnią drużyną z tabeli Plus Ligi czyli AZS Częstochową. Nawet ja nie wiem jako doszło do takiej porażki, choć byłam na hali i wszystko dokładnie widziałam. Po zawodnikach Resovii było widać, że są rozczarowani takim obrotem sprawy, ale ja uważałam, że każdemu zdarza się gorszy moment więc  czekam na kolejny mecz, aby pokazali się z dobrej strony. Jedyne czym byłam rozczarowana to zachowaniem kibiców Resovi podczas tego spotkania. Gwizdy do naszych zawodników już mogłabym przeboleć, ale to, że zaczęli  wychodzić z hali w tie-breaku było dla mnie nie do pojęcia. Skoro się jest kibicem jakiegoś klubu to jest się z nim w każdym momencie, a nie tylko wtedy gdy wygrywają. Liczyłam na to, że zawodnicy nie zauważyli tego podczas meczu, bo to jeszcze bardziej by popsuło ich humory. Niestety się pomyliłam, gdy podeszłam po meczu do Zbyszka i reszty ekipy, byli bardzo zawiedzieni i rozglądali się po prawie już całkiem pustej hali. W taki momencie nie chciałam zbyt wiele mówić, uważałam, że wszelkie komentarze są tu zbędne, bo oni sami najlepiej wiedzą gdzie popełnili błąd. Po prostu podeszłam i przytuliłam Zbyszka, czułam, że jest bardzo zły  i smutny, jak zawsze brał niepotrzebnie całą winę na siebie i to go jeszcze bardziej przytłaczało.


-Nic nie powiesz? – zapytał smutny.

-Myślę, że tak naprawdę nie chcesz nic usłyszeć.

-Masz rację. Dobra, poczekaj tu chwilę, pozbieram się i wracamy do domu. – jeszcze raz mnie przytulił i ze zwieszoną głową ruszył w stronę szatni.

Na odchodnego zabrałam jeszcze Zbyszkowi picie, bo nagle poczułam wielkie pragnienie. Gdy zaczęłam pić red bulla, poczułam na sobie czyjś wzrok. Obok mnie stały dwie nastolatki, które wpatrywały sie we mnie zdziwione i zszokowane.

-Czy to jest bidon Bartmana?- zapytała jedna z nich.

-Tak - odpowiedziałam lekko zdziwiona, no bo co to za różnica czyje to picie?

-Serio?! Skąd je masz?- jednak sie pomyliłam, to nie było takie obojętne. Dla tych dziewczyn musiało to naprawdę wiele znaczyć.

-No zabrałam mu je, bo chciało mi się pić -czułam sie zażenowania tą dziwną rozmową.

-A co on na to? Przecież na pewno chciałby to odzyskać -powiedziała dziewczyna. To one myślały, że ja mi to ukradłam?! No nie mogę, trzeba być na prawdę świrniętym, żeby tak pomyśleć.

-Spokojnie. Obiecuje, że zaraz mu je oddam. - żeby zakończyć tą dyskusję, schowałam picie do torby i odeszłam od nich. Jednak na nieszczęście to nie był koniec, tej dziwnej sytuacji, bo dziewczyny przyszły za mną i zaczęły zadawać mnóstwo pytań:

-To ty znasz Zbyszka? Gdzie i jak się poznaliście? Długo sie znacie? Jaki on jest? Mogłabyś nas z nim poznać? - myślałam ze te pytania sie nie skończą.

-Przepraszam, ale to jest moja prywatna sprawa czy znam Zbyszka i nie chce na ten temat rozmawiać. - byłam juz zdenerwowana, więc dziewczyny w końcu dały mi spokój.

Wtedy Bartman wyszedł z szatni i skierował się w moją stronę.

-Co ty masz taką minę? -zapytał

-Ach, szkoda mówić. Twoje fanki -  odpowiedziałam krótko.

-Rozumiem -to był temat na który jakoś nie często rozmawialiśmy, właściwie to nie było o czy rozmawiać, fanki są i zawsze będą.

Wyszliśmy z hali i podeszliśmy do auta.

-Daj mi kluczyki -powiedziałam.

-Czemu?- Bartman nie wiedział jaki mam zamiar.

-Nie będziesz prowadził w takim stanie, jesteś zbyt rozkojarzony.

-A ty zdenerwowana -odciął się.

-Może i tak, ale jak jestem zdenerwowana to zawsze wszytko robie dokładnie. Ten argument przeważył moją racje. Zbyszek wiedział jaka jestem gdy sie zdenerwuje. Zrezygnowany usiadł na siedzeniu pasażera.

Uwielbiałam jeździć tym samochodem. W porównaniu do mojego małego fiata bravo, to auto było chyba ze trzy razy większe. Nie było sie czemu dziwić, właściciel auta też nie był mały. Gdy pierwszy raz siadłam za kierownica Audi Q7 miałam lekkie obawy co do prowadzenia go, miedzy innymi ze względu na gabaryty. Teraz to dla mnie czysta przyjemność i przez to że auto jest większe czuje sie bezpieczniej.

Wróciliśmy do domu, gdzie jak zawsze panował bałagan. Niestety to była nasza wspólna wada, że nie potrafiliśmy utrzymać większego porządku w mieszkaniu. Przyczyna tego było też to, że nie za bardzo mięliśmy kiedy sprzątać. Nasze obowiązki w pracy pochłaniały nam dużo czasu, wiec resztę chcieliśmy spędzić wspólnie i to nie koniecznie na sprzątaniu. Weszłam do kuchni i zaczęłam robić herbatę. Zbyszek w tym czasie poszedł do pokoju sie przebrać. Z gorącym naparem położyłam sie przed telewizorem i zaczęłam przełączać kanały. Nagle zniknął mi obraz telewizora przed oczami, a w tym miejscu stał mój facet w samych bokserkach. Jego mina mówiła sama za siebie. Coś go bardzo dręczyło.

-Hej, co jest?- zapytałam i złapałam go za rękę.

-Mam straszne poczucie winy. Czuję, że to przeze mnie przegrali ten mecz. Nie wiem dlaczego, ale nie potrafię poradzić sobie z tym uczuciem.

Przyciągnęłam go do siebie. Usiadł koło mnie na kanapie i wciągnął mnie na kolana. Zaczęłam bawić sie jego włosami.

-To nie jest twoja wina. Przecież nie byłeś tam sam na boisku. Właściwie to nawet nie powiedziałabym że odnieśliście porażkę. Po prostu tamta drużyna, miała dzisiaj szczęście i lepszy dzień. Teraz i tak już nic nie poradzisz na ten wynik. Jedyne co możecie zrobić to skupić sie na kolejnym meczu i po prostu go wygrać.

-No tak. Jak zawsze masz racje. Kocham cię - pocałował mnie delikatnie, a potem leżeliśmy na kanapie przytuleni, oglądając wiadomości i reklamy.

Obudziłam się w środku nocy, jak się okazało leżałam z Bartmanem w łóżku, widocznie Zbyszkowi było niewygodnie spać na kanapie więc przeniósł mnie do sypialni. Wstałam i poszłam do kuchni napić sie wody. Popatrzyłam na zegarek była za piętnaście czwarta. Dzisiaj czwartek, więc Zibi wybierał się do Warszawy na nagranie odcinka Kuby Wojewódzkiego. Zapowiadał się dla mnie długi wolny dzień, ponieważ tak się złożyło, że nie musiałam iść do pracy. Postanowiłam, że nie będę marnować dnia na siedzenie samej w domu i również gdzieś się wybiorę.