sobota, 3 listopada 2012

[002]


W czwartek wstaliśmy wcześnie rano i ruszyliśmy w dość długą podróż. Zabraliśmy parę rzeczy na przebranie, bo postanowiliśmy, że noc spędzimy w domu moich rodziców, było o wiele bliżej od cioci, niż powrót do Rzeszowa. Z mamą byłam ciągle w kontakcie, bo moi rodzice, razem z rodzeństwem jak co roku jechali do cioci. Umówiliśmy się, że spotkamy się już na cmentarzu, bo nie zdążymy przyjechać na mszę.

Zmęczeni podróżą dojechaliśmy na miejsce, droga minęła nam bez większych przygód, skierowaliśmy się prosto na cmentarz, ponieważ było już po 12 więc byłam pewna, że moja rodzina jest już przy grobie dziadka. Jak co roku, na pewno zejdą się wszystkie ciotki i wujkowie, to taka nasza tradycja, spotykamy się przy grobie i godzinami rozmawiamy i czuwamy. Jedyne co mnie martwiło to pogoda, która nie sprzyjała temu aby godzinami stać na powietrzu. Było zimno i co jakiś czas padał deszcz.

Ruszyliśmy się w stronę cmentarza, musieliśmy jeszcze przejść kawałek pieszo, ponieważ nie było miejsca aby zaparkować w pobliżu samochód. Po drodze spotkałam paru znajomych mojej mamy, wszyscy wypytywali się co tam u mnie, co robię no i oczywiście kim jest Zbyszek. Za każdym razem ta sama formułka: wszystko dobrze, studiuję i pracuję w Rzeszowie, mój chłopak Zbyszek. Nie denerwowało mnie to, miałam świetny humor.

-Tak dawno mnie tu nie było, bardzo się cieszę, że mogliśmy tu przyjechać - uśmiechnęłam się do Zbyszka
.
-Ja też się cieszę, choć troszkę się stresuje przed poznaniem twojej rodziny.

-Spokojnie, wszyscy się na pewno ucieszą, że mogą cię poznać, a jeśli chodzi o charaktery, to większość ma takie poczucie humoru jak mój tato - zaśmiałam się - dasz radę.

Ta wiadomość podniosła go na duchu. Zdążył już poznać moją rodzinę i z tego co zauważyłam najlepiej dogadywał się z moim tatą, mieli podobne poczucie humoru, potrafili godzinami opowiadać sobie jakieś śmieszne historie lub kawały. Uwielbiałam siedzieć i przysłuchiwać się ich pogawędką, wtedy czułam się naprawdę szczęśliwa.

Musiałam przestać wspominać te chwile, bo właśnie doszliśmy na miejsce. Gdy tylko przekroczyłam bramę cmentarza już w pełni poczułam atmosferę tego dnia. Nagle zrobiło się tak miło i jakby cieplej, od wszystkich zapalonych zniczy. Z daleka zauważyłam moją rodzinę, więc skierowaliśmy się w tamtą stronę. Pierwszy zobaczył nas mój brat, uśmiechnął się do nas i powiedział coś reszcie zebranych. W tym momencie wszyscy obrócili się w naszą stronę. Byłam zaskoczona tak jak i oni. Ja byłam szczęśliwa, że aż tyle nas się zebrało, a oni chyba dlatego, że zobaczyli z kim przyszłam. Ścisnęłam mocnej dłoń Zbyszka, który odwzajemnił ten gest. Nie wiem dlaczego tak nagle się tym zdenerwowałam, otuchy dodawały mi spojrzenia moich rodziców i rodzeństwa, którzy już znali mojego faceta i zdążyli go polubić. Witałam się z każdym po kolei i przedstawiałam Zbyszka, natknęliśmy się na same miłe i ciepłe spojrzenia z ich strony, więc wiedziałam, że może być już tylko lepiej. Zapaliliśmy znicze i włączyliśmy się do rozmów prowadzonych głównie przez moje ciocie.

Po pewnym czasie dołączyła moja, jak zawsze spóźnialska kuzynka Dominika. Pierwsze co zobaczyłam na jej twarzy to zaskoczenie, domyśliłam się, że jako jedyna z tego grona (nie licząc mojej najbliżej rodziny) wiedziała kim jest Zbyszek. Nie chciałam, aby psuła tej atmosfery, rozmową o siatkówce i jego pracy, więc podeszłam do niej szybko i przytuliłam ją, zdążyłam jej szepnąć na ucho: „Nie teraz, proszę.” Kiwnęła głową, że zrozumiała i po prostu zaczęła się witać z wszystkimi. Zibi popatrzył na mnie zdziwiony, nie spodziewał się takiej reakcji względem mojej kuzynki.

-No co? Po prostu bardzo się za nią stęskniłam. – posłałam mu uśmiech i popatrzyłam na Dominikę. Jej spojrzenie mówiło, że później muszę jej wiele wytłumaczyć.

piątek, 2 listopada 2012

[001]


Popatrzyłam na kalendarz. Nie mogłam uwierzyć, że czas tak szybko leci.

-Zbyszek? – zawołałam mojego faceta.

-Tak?

-Wiesz co jest w czwartek?

-No taa. Pierwszy listopada czyli wszystkich świętych. A co?

-No jak to co? Gdzie spędzimy to święto? – to będzie pierwszy raz, kiedy mamy je spędzić razem.

-Kurcze, nie myślałem o tym. – oczywiście, Zbyszek nie stara się nie zaprzątać sobie niczym głowy.

-Mamy do wyboru Warszawę i Kamieniec Ząbkowicki. Najgorsze jest to, że tu i tu jest daleko. – praca jaką wykonywał mój chłopak, ograniczała nas do bardzo krótkich wyjazdów. Najczęściej jednodniowych i uważaliśmy to za największy minus.

-Tak właściwie to nie wiem czy jest sens jechać do Warszawy. Widziałem się wczoraj z rodzicami i powiedzieli, że oni i tak tam nie jadą. Wybierają się do rodziny mojej mamy. Więc, może pojedziemy w twoje strony?

-Bardzo chętnie, tylko, że to jest ponad pięć godzin jazdy. Przecież zaraz jak przyjedziemy to będziemy musieli wracać… - zrobiło mi się trochę smutno na myśl, że po raz pierwszy nie miałabym być w tym dniu na cmentarzu w rodzinnej miejscowości mojej mamy i nie zapalić świeczki nad grobem dziadka. Ale liczyłam się z tym, że w końcu nadejdzie ten czas, kiedy trzeba się będzie poświęcić i zrezygnować ze starych nawyków.

-W sumie to czwartek będę miał wolny, bo to będzie dzień po meczu. Może uda mi się wyciągnąć wolny piątek od trenera. – Zibi poważnie się zastanowił. – Zadzwonię do niego od razu. – złapał za telefon i zaczął wybierać numer.

Rozmowa z trenerem trwała dobre 10 minut, a ja nie mogłam się doczekać jej efektu. Bardzo chciałam, żeby Zbyszek dostał jeszcze jeden dzień wolnego, moglibyśmy spokojnie pojechać do mojej rodziny.

W końcu się rozłączył, Zibi przybrał minę pokerzysty, nie wiedziałam czego mam się spodziewać. Kiedy już chciałam na niego krzyknąć, żeby coś powiedział, on uśmiechnął się szeroko i podniósł uniesiony kciuk. Świetna wiadomość!

-Zgodził się? Jak ci się to udało?- nie mogłam uwierzyć, bo mimo tego, że miałam nadzieję, że się uda, wiedziałam jaki jest trener Kowal. Nie odpuszcza tak łatwo, a każdy trening traktuje jak świętość, nie dziwiłam mu się, przecież to nie była byle jaka drużyna tylko mistrzowie Polski.

-Ma się swoje sposoby. - Zbyszek zaśmiał się.- Przecież nie to jest najważniejsze, ważne jest to że mam dodatkowy dzień wolny i w takim razie możemy się wybrać do twojej rodziny.

- No tak. Ale czy ty w ogóle chcesz tam jechać? - nie byłam pewna, czy cieszy go perspektywa jechania ponad pięciu godzin tylko po to, by poznać parę moich ciotek i wujków.

-Pewnie, czemu pomyślałaś, że bym nie chciał? Przecież muszę poznać swoją przyszła rodzinę-uśmiechnął się do mnie i przytulił.

-Dobrze, w takim razie zadzwonię jeszcze do cioci i ją uprzedzę, że w tym roku nie przyjadę z rodzinką, tylko jakimś obcym facetem. - zabrałam telefon i uciekłam od Zbyszka, bo właśnie miałam oberwać za tego "obcego faceta".