sobota, 15 grudnia 2012

[008]

Jazda trwała dla mnie bardzo długo. Chciałam być już w domu, miałam nadzieję, że Zibi już tam jest. Gdy byłam w trasie odezwała się moja komórka. Wyświetlił się nieznany mi numer.

-Tak słucham – powiedziałam.

-Czy pani Karolina Bartman? – odezwał się jakiś facet.

-Emm… Nie, to znaczy tak – zaskoczył mnie. Przecież to nie moje nazwisko, ale od razu domyśliłam się z kim związana będzie ta rozmowa.

-Mamy dla pani niemiłą wiadomość. Pani mąż jest u nas w szpitalu. Miał wypadek samochodowy. Proszę się nie martwić nic poważnego się nie stało, ale zostanie u nas na obserwacji. Jeśli chce pani go zobaczyć, został przyjęty w Szpitalu Rejonowym w Kolbuszowie.

Przestraszyłam się, przed oczami miałam mroczki, a w głowie mętlik. Potrzebowałam chwili, żeby dojść do siebie. Lekarz odezwał się do mnie ponownie.

-Tak jestem, przepraszam. Na pewno nic mu nie jest? Co się stało?

-Niestety nie mogę udzielić pani w tym momencie dokładnych informacji. Proszę przyjechać do szpitala, a wtedy będę mógł pani wszystko powiedzieć.

-Dobrze już jadę.

Rozłączyłam się. Szlag mnie trafił, czemu nie mógł mi powiedzieć, nic więcej? Czy on nie wie w jakiej sytuacji mnie teraz zostawił? Strasznie bałam się o Zbyszka. I chciałam być przy nim jak najszybciej, ale przed ruszeniem w dalszą drogę zadzwoniłam do Zuzy. Właśnie też skończyłam rozmowę z lekarzem i na temat Piotrka wie to samo co ja. Niestety ona nie mogła do niego przyjechać, bo była na szkoleniu. Obiecałam, że będę ją informować na bieżąco.

Gnałam jak zwariowana, byle tylko być jak najprędzej na miejscu. W podświadomości zdawałam sobie sprawę, że jadąc w takim stanie i w taki sposób to sama narażam się na  wylądowanie na łóżku obok chłopaków. Na szczęście udało mi się dojechać na miejsce cała i zdrowa. Wpadłam na recepcję i próbowałam się czegoś dowiedzieć od pielęgniarki, która nie miała pojęcia o kogo mi chodzi. Moje nerwy powoli sięgały zenitu. Na szczęście zorientował się lekarz, który ze mną rozmawiał przez telefon i zaprowadził mnie na właściwą salę. Po drodze wyjaśnił, że chłopaki mieli stłuczkę z jakimś facetem, który na skrzyżowaniu wjechał im w bok samochodu. Prędkość tamtego auta spowodowała, że pojazd Pita został nieźle poturbowany razem z kierowcą i pasażerem. Żadnemu z nich nie stało się nic poważnego. Same obtłuczenia i siniaki, ale zostają na obserwacji przez trzy dni.

Otworzyłam drzwi do sali. Zobaczyłam śpiącego Zbyszka, a na łóżku obok Piotrka gapiącego się w sufit. Gdy usłyszał moje kroki, spojrzał na mnie i posłał mi szeroki uśmiech.

-Co ci tak wesoło? Słyszałam, że nieźle was poturbowało. – powiedziałam szeptem, żeby nie obudzić Bartmana i usiadłam na brzegu łóżka Nowakowskiego. Piter opowiedział mi dokładnie co się stało. Lekarz nie kłamał. Niestety, wypadki chodzą po ludziach, ale najważniejsze jest, że nic poważnego im się nie stało. 

Zadzwoniłam do Zuzy opowiedziałam jej wszystko i podałam telefon Piotrkowi. W czasie gdy ten rozmawiał z swoją dziewczyną, obudził się Zbyszek.

-Cześć, co ty tu robisz? – spytał.

-To ja się pytam co ty tu robisz? – jak oni mogli być tak spokojni, skoro ze dwie godziny temu mieli wypadek.

-Ja? A tak wpadłem sobie odpocząć – zaśmiał się.

-Ej! To nie jest śmieszne. Martwiłam się o ciebie. – popatrzyłam na niego spode łba.

-Wiem, przepraszam. Ale jak widzisz nic mi się nie stało. – moje spojrzenie było niezmienne – No chodź tu. – Zibi wyciągnął ręce, a ja wtuliłam się w niego.

-A tak właściwie to co to za akcja z tym nazwiskiem? – spytałam ciekawa.

-Chciałem, żebyś miała szybszy kontakt z lekarzem. Właściwie to już czas się przyzwyczajać, co? – zaskoczył mnie, niby zdawałam sobie sprawę z takich rzeczy, ale zawsze ta myśl tkwiła tylko gdzieś w mojej głowie i nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Jednak byłam zadowolona. Przytaknęłam i pocałowałam go.

Chłopaki musieli zostać jeszcze trzy dni na obserwacji, oczywiście uważali, że to niepotrzebne i na drugi dzień chcieli się wypisać ze szpitala ale na szczęście dostali polecenie od lekarza klubu i trenera, że mają się stamtąd nie ruszać. Starałam się być w szpitalu jak najczęściej, ale niestety wzywały mnie obowiązki służbowe. Działałyśmy z Zuzą na zmianę, jeśli tylko się dało mijałyśmy się na korytarzu szpitala i zawsze jedna z nas była przy naszych facetach. Oczywiście wyganiali nas do domu, mieli rację co do tego, że nic się nie dzieje, a oni po prostu całe dnie leżą i odpoczywają, ale i tak nie mogłabym się na niczym skupić, a razem czas nam jakoś szybciej leciał.

W końcu nadszedł dzień wypisu, chłopaki mieli do 11 opuścić szpital. Wzięłam dzień wolnego aby po nich pojechać, jak się potem okazało tylko po Zbyszka, bo Zuza też się pojawiła. Gdy weszłam na salę byli już gotowi.

-To co zwijamy się stąd? – uśmiechnęłam się.

-No pewnie. Już myślałem, że zwariuję tu z nudów. – stwierdził Piotrek, a Zbyszek mu przytaknął.

Wyszliśmy ze szpitala. Przed wejściem w samochodzie czekała już Zuza, pożegnaliśmy się i każdy z nas ruszył w swoją drogę.

-No to teraz kierunek dom. – powiedziałam

-Zdecydowanie tak – odpowiedział Zbyszek i uśmiechnął się do mnie.

5 komentarzy:

  1. O matko, nastraszyłaś mnie w pierwszej chwili! Ale dobrze, że jednak wszystko się dobrze skończyło i chłopakom nic nie jest :)
    Ps. Jakbyś była zainteresowana to zapraszam na bez--znieczulenia.blogspot.com :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Jedno szczęście, że z chłopakami wszystko okay :)) Biedny Pit, kurczę :C ♥ Ciekawe czy będzie następny rozdział ;>>

    OdpowiedzUsuń
  3. Nowy na viking-death-march, zapraszam w wolnej chwili ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. Nowy na viking-death-march, zapraszam w wolnej chwili ;)

    OdpowiedzUsuń