Obudził mnie budzik Bartmana, popatrzyłam na zegarek.
Była 7 rano. Zbyszek ruszył do łazienki, a ja w tym czasie wyłączyłam radio.
Chciałam się w jakiś sposób dobudzić. Zaczęłam śpiewać razem z Rihanna jej
najnowszy hit. Poczułam ręce na swoich biodrach.
-Nie ma nic lepszego, niż twój śpiew o siódmej rano -
wyszeptał mi w szyję.
-Ha ha. Bardzo śmieszne. Idę do łazienki i zabieram
swój głos ze sobą. A ty w tym czasie, bądź tak łaskawy i zrób kawę. Zbyszek
zaczął się śmiać.
W kuchni unosił się cudny zapach kawy. Byłam
uzależniona od tego napoju i po prostu ubóstwiałam kawę którą on robił.
Przygotowałam szybko śniadanie i zasiedliśmy do stołu. Nasz posiłek przerwał
telefon do Zbyszka.
-Część. Pewnie, nie ma problemu. Ok, to do zobaczenia.
Popatrzyłam na niego zdziwiona, byłam ciekawa z kim
rozmawiał. Okazało się, że to Piotrek Nowakowski w sprawie dokładniej godziny
wyjazdu do Warszawy. Chłopaki jechali razem, bo Piter musiał coś załatwić w
Wawie, a jazda razem była tańsza no i bezpieczniejsza. W drodze będą mogli się
zmieniać, tym bardziej, że muszą wrócić dzisiaj wieczorem. Jutro czeka ich
trening.
Pół godziny później, Bartman był gotowy do drogi. Już nie mógł sie doczekać
tego nagrania.
-A ty jakie masz plany na dzisiaj? - zapytał.
-Skoro mam dzień wolny to postanowiłam, że pojadę do
domu. W sumie to nie dawno tam byliśmy, ale nie miałam czasu, żeby się spotkać
i porządnie porozmawiać z Biancą.
-Dobry pomysł. Będziesz wracać dzisiaj czy jutro?
-Dzisiaj. Nie chcę robić rodzicom kłopotu, no a łóżko
mam tutaj. - zaczęłam się śmiać.
Naszą rozmowę przerwał dzwonek do drzwi. To był znak,
że Piotrek już przyjechał. Zaczęliśmy się ubierać do wyjścia, chciałam wyjechać
zaraz po nich by nie tracić czasu. Sięgnęłam na komodę po kluczyki do mojego
fiata.
-Czekaj - Zbyszek zwrócił się do mnie.
-Co?
-Weź może moje auto.
-Po co? Przecież moje też jeszcze jeździ. - właściwie
było mi obojętne czym pojadę.
-Ale ja ze swojego i tak nie będę dzisiaj korzystał, a
dobrze wiesz, że jest szybsze.
-Och, dobra już się tak nie chwal. - odpowiedziałam.
-Ej, nie o to chodzi. Szybciej będziesz jechać,
szybciej wrócisz. No i ja będę spokojniejszy, bo z twoim autem nigdy nic nie
wiadomo.
-Nie myśl sobie, że będę gnała nie wiadomo ile, ale ok.
Podał mi kluczyki do Audi i wyszliśmy z domu. Pożegnaliśmy
się w windzie. Zbyszek wysiadł na parterze, a ja pojechałam dalej, na poziom z
parkingiem. Wsiadłam do samochodu i ruszyłam w drogę. Podczas jazdy nie było
większych problemów, żadnych korków ani wypadków. Musiałam przyznać Bartmanowi
rację co do auta, na pewno było wygodniejsze.
Gdy zbliżałam się do celu podróży zrobiłam sobie
przerwę na stacji benzynowej i zadzwoniłam do Biancy. Oczywiście nie odbierała,
więc albo była na zajęciach albo po prostu nie słyszała. Już miałam ruszać
dalej, ale odezwał się mój telefon. Dzwoniła Bianca.
-Hej, dzwoniłaś. Stało się coś? - spytała.
-No hej, czy ja mogę dzwonić tylko wtedy gdy coś się
stanie?
-No niby nie, ale wiesz...
-Po prostu chciałam się zapytać gdzie jesteś i co
robisz?
-Na uczelni - odpowiedziała znudzona.
- Będziesz mogła urwać się tak za pół godziny? Przyjadę
po ciebie.
- Pewnie. Jesteś u rodziców?
-Nie, dopiero jadę. Dobra zadzwonię do ciebie jak będę
w mieście.
Skończyłam rozmowę i włączyłam się do ruchu.
Podjechałam pod uczelnie i wysłałam przyjaciółce smsa,
że już jestem i czekam. Po piętnastu minutach wyszła w towarzystwie wysokiego
blondyna. Pewnie to kolega z roku, ale po jego zachowaniu szybko odkryłam, że
chciałby być dla niej kimś więcej. Widocznie Bianca nie uświadomiła go, że jest
w zawiłym związku z Michałem. Nie chciałam się zagłębiać w te relacje, jeśli
będzie chciała to sama mi powie.
Moje przemyślenia przerwała sama ich autorka. Wskoczyła
do auta i przytuliła mnie na powitanie.
-A więc… co tam? Jedziemy gdzieś? – zaczęła zadawać
pytania
-Dobrze, pomyślałam, że wpadnę na jeden dzień odwiedzić
rodziców i oczywiście ciebie. Gdzie jedziemy? Ja jeszcze nie byłam w domu, więc
myślę, że Cię odwiozę i wpadnę potem – uśmiechnęłam się.
-Pewnie, spoko
Całą drogę przegadałyśmy. Starałam się jechać powoli,
żebyśmy miały jak najwięcej czasu ale dla nas nawet cały dzień by nie starczył.
Gdy podjeżdżałam pod dom Biancy zauważyłam jej krzywą minę.
-Co jest? – spytałam
-On jest – kiwnęła w stronę faceta, który stał przed
jej domem, oparty o auto.
Dopiero po chwili zorientowałam się, że to Michał.
-Czyżby znowu jakaś sprzeczka? – spytałam smutna.
-Niestety tak. Nie chce z nim teraz rozmawiać - pożegnała
się ze mną i poszła prosto do domu. Michał próbował ją zatrzymać ale wyminęła
go tylko i poszła dalej. Zrezygnowany chłopak ruszył w kierunku samochodu.
Zawołałam go i podeszłam do niego.
-Cześć, nie wiem co się między wami stało i nie muszę wiedzieć. Pamiętaj tylko o jednym, że to jest moja przyjaciółka i nie pozwolę żebyś ją skrzywdził.
-Fakt. Nie wiesz, więc się nie mieszaj - odpowiedział
Nie chciałam się z nim wdawać w dyskusję. Od początku nie przepadaliśmy za sobą. Jak się okazało nie tylko ja miałam takie odczucia co do niego, po pierwszym spotkaniu Zbyszek też stwierdził, że za nim nie przepada. Na szczęście wobec Biancy był zupełnie inny, troskliwy i kochany. Było widać, że mu na niej zależy, dlatego mimo tych częstych kłótni ciągle o nią walczył.
Pojechałam pod dom rodziców, a na podwórku zobaczyłam
moją mamę rozmawiającą z jakimś facetem mniej więcej w moim wieku. Zamknęłam
samochód i podeszłam do nich. Przywitałam się z mamą, która była zaskoczona
moją wizytą.
-Karolina, to jest Tomasz. Nasz nowy sąsiad. A to jest
moja córka Karolina - przedstawiła nas
sobie moja mama.
-Część, miło cię poznać. Mam nadzieję, że ci się tu
podoba - zagadnęłam i wyciągnęłam rękę na przywitanie.
-Mi również. Jestem tu dopiero od wczoraj więc nie
zdążyłem się jeszcze rozejrzeć po okolicy, ale już wiem, że będę miał piękne
widoki w pobliżu domu - popatrzył mi w oczy, a jego uścisk był zdecydowanie za
długi.
-Niestety muszę cię rozczarować. Karolina już tutaj nie
mieszka - wtrąciła się moja mama.
-Mamo, proszę! - nie chciałam rozmawiać na swój temat.
- Nie zagaduj już pana Tomka, pewnie spieszy się do domu.
-Po pierwsze to nie Tomek, czuję się staro gdy ktoś
mówi mi per pan. A po drugie to nigdzie mi się nie spieszy, mam dużo czasu.
-Świetnie! W takim razie zapraszam na herbatę -
gościnność mojej mamy czasami mnie rozbrajała.
-Świetnie. - mruknęłam pod nosem.
Weszliśmy do domu, zrobiłam herbatę i usiedliśmy do
stołu.
-A tak właściwie to gdzie jest tato? - spytałam.
- Zabrał psa i poszedł na spacer.
-Mam nadzieję, że za niedługo wróci, bo chciałabym się
jeszcze z nim zobaczyć niczym pojadę.
Moja mama nie była zadowolona, że dzisiaj będę wracać,
ale wytłumaczyłam jej, że obiecałam Zbyszkowi, że wieczorem będę w domu no
jutro musiałam iść do pracy. Przy okazji pod presją mojej mamy musiałam
wytłumaczyć nowemu sąsiadowi czym się zajmuję na co dzień i kim jest mniemany
Zbyszek. Dziwnie poruszyła go kwestia tego, że mam faceta. Nie chciałam się nad
tym rozwodzić. Szybko skończyłam rozmowę i niestety musiałam już uciekać, bo
obiecałam Biance, że do niej wstąpię, a już robiło się późno. Byłam trochę zła,
że nie udało mi się na spokojnie porozmawiać z mamą, ale myślę, że nie chciała
mi powiedzieć nic ważnego. Razem ze mną do wyjścia ruszył też Tomek, pożegnałam
się z nim oraz mamą. I ruszyłam do przyjaciółki.
Wpadłam do domu i zastałam Biancę leżącą na kanapie i
oglądającą jakiś serial.
-Heja. Wpadłam jeszcze na chwilę przed wyjazdem.
Zmieniło się coś przez te parę godzin? – zagadnęłam.
-O hej. Nie, leże tu cały czas i się nudzę. Michał
próbował do mnie dzwonić ale nie chce z nim dzisiaj rozmawiać, więc wyłączyłam telefon.
W końcu mam spokój.
-Aha. Nie chce ci doradzać w tej kwestii, bo sama
najlepiej wiesz co masz zrobić w tej sytuacji.
-Chyba wiem. Myślę, że jutro się z nim spotkam.
–odparła.
Nasza rozmowa umilkła, więc postanowiłam zadzwonić do
Zbyszka. Niestety nie odebrał za pierwszym razem. Zadzwoniłam jeszcze parę
razy. Zaczęłam trochę panikować, bo nigdy się nie zdarzało, żeby nie odebrał
telefonu. Po pół godziny, gdy telefon znowu nie odpowiadał, postanowiłam
zadzwonić do dziewczyny Piotrka, bo nie miałam jego numeru. Może ona wiedziała
co jest z chłopakami. Okazało się, że też próbowała się dodzwonić do swojego
chłopaka i wystąpiła ta sama sytuacja co ze Zbyszkiem. Nie chciałyśmy
dramatyzować, więc ustaliłyśmy, że jeśli tylko któraś nas czegoś się dowie to
da znać drugiej. Bianca uspokoiła mnie, pogadałyśmy jeszcze trochę i musiałam
wracać do Rzeszowa.
Jeeeeee :3 coraz lepiej :> piiisz szybko! jestem ciekawa co z Piotrkiem i Zbyszkiem :c no i .. nie lubię tego Michała :( ale i tak ssuuupeeer jest! <3
OdpowiedzUsuńKurczę, mam nadzieję, że Zbyszkowi i Cichemu nic nie jest. No i nie podoba mi się ten cały Michał, a Tomek jeszcze bardziej -,- Czekam na kolejny :)
OdpowiedzUsuńPrzy okazji: zostałaś nominowana do Liebster Awards :) http://viking-death-march.blogspot.com/p/liebster-awards.html
Odpowiedź w następnym rozdziale ;)
Usuńmogę zdradzić, że Tomek nieźle namiesza, a co do Michała to jeszcze nie wiem ;)
Dziękuję ;)
Przepraszam za spam, ale dopiero zaczynam i chciałam zaprosić na be-my-heartbeat.blogspot.com/
OdpowiedzUsuńpozdrawiam :)