czwartek, 15 listopada 2012

[006]



Wróciliśmy do normalności, każdy dzień miał podobny plan, wstawaliśmy rano jechaliśmy na halę każdy szedł do swoich obowiązków. Do domu wracaliśmy o różnych porach. Plus Liga i Liga Mistrzów rozkręciła się na dobrze, a chłopaki wpadli w rytm gry. Jednak zaskoczeniem było ostatnie starcie z ostatnią drużyną z tabeli Plus Ligi czyli AZS Częstochową. Nawet ja nie wiem jako doszło do takiej porażki, choć byłam na hali i wszystko dokładnie widziałam. Po zawodnikach Resovii było widać, że są rozczarowani takim obrotem sprawy, ale ja uważałam, że każdemu zdarza się gorszy moment więc  czekam na kolejny mecz, aby pokazali się z dobrej strony. Jedyne czym byłam rozczarowana to zachowaniem kibiców Resovi podczas tego spotkania. Gwizdy do naszych zawodników już mogłabym przeboleć, ale to, że zaczęli  wychodzić z hali w tie-breaku było dla mnie nie do pojęcia. Skoro się jest kibicem jakiegoś klubu to jest się z nim w każdym momencie, a nie tylko wtedy gdy wygrywają. Liczyłam na to, że zawodnicy nie zauważyli tego podczas meczu, bo to jeszcze bardziej by popsuło ich humory. Niestety się pomyliłam, gdy podeszłam po meczu do Zbyszka i reszty ekipy, byli bardzo zawiedzieni i rozglądali się po prawie już całkiem pustej hali. W taki momencie nie chciałam zbyt wiele mówić, uważałam, że wszelkie komentarze są tu zbędne, bo oni sami najlepiej wiedzą gdzie popełnili błąd. Po prostu podeszłam i przytuliłam Zbyszka, czułam, że jest bardzo zły  i smutny, jak zawsze brał niepotrzebnie całą winę na siebie i to go jeszcze bardziej przytłaczało.


-Nic nie powiesz? – zapytał smutny.

-Myślę, że tak naprawdę nie chcesz nic usłyszeć.

-Masz rację. Dobra, poczekaj tu chwilę, pozbieram się i wracamy do domu. – jeszcze raz mnie przytulił i ze zwieszoną głową ruszył w stronę szatni.

Na odchodnego zabrałam jeszcze Zbyszkowi picie, bo nagle poczułam wielkie pragnienie. Gdy zaczęłam pić red bulla, poczułam na sobie czyjś wzrok. Obok mnie stały dwie nastolatki, które wpatrywały sie we mnie zdziwione i zszokowane.

-Czy to jest bidon Bartmana?- zapytała jedna z nich.

-Tak - odpowiedziałam lekko zdziwiona, no bo co to za różnica czyje to picie?

-Serio?! Skąd je masz?- jednak sie pomyliłam, to nie było takie obojętne. Dla tych dziewczyn musiało to naprawdę wiele znaczyć.

-No zabrałam mu je, bo chciało mi się pić -czułam sie zażenowania tą dziwną rozmową.

-A co on na to? Przecież na pewno chciałby to odzyskać -powiedziała dziewczyna. To one myślały, że ja mi to ukradłam?! No nie mogę, trzeba być na prawdę świrniętym, żeby tak pomyśleć.

-Spokojnie. Obiecuje, że zaraz mu je oddam. - żeby zakończyć tą dyskusję, schowałam picie do torby i odeszłam od nich. Jednak na nieszczęście to nie był koniec, tej dziwnej sytuacji, bo dziewczyny przyszły za mną i zaczęły zadawać mnóstwo pytań:

-To ty znasz Zbyszka? Gdzie i jak się poznaliście? Długo sie znacie? Jaki on jest? Mogłabyś nas z nim poznać? - myślałam ze te pytania sie nie skończą.

-Przepraszam, ale to jest moja prywatna sprawa czy znam Zbyszka i nie chce na ten temat rozmawiać. - byłam juz zdenerwowana, więc dziewczyny w końcu dały mi spokój.

Wtedy Bartman wyszedł z szatni i skierował się w moją stronę.

-Co ty masz taką minę? -zapytał

-Ach, szkoda mówić. Twoje fanki -  odpowiedziałam krótko.

-Rozumiem -to był temat na który jakoś nie często rozmawialiśmy, właściwie to nie było o czy rozmawiać, fanki są i zawsze będą.

Wyszliśmy z hali i podeszliśmy do auta.

-Daj mi kluczyki -powiedziałam.

-Czemu?- Bartman nie wiedział jaki mam zamiar.

-Nie będziesz prowadził w takim stanie, jesteś zbyt rozkojarzony.

-A ty zdenerwowana -odciął się.

-Może i tak, ale jak jestem zdenerwowana to zawsze wszytko robie dokładnie. Ten argument przeważył moją racje. Zbyszek wiedział jaka jestem gdy sie zdenerwuje. Zrezygnowany usiadł na siedzeniu pasażera.

Uwielbiałam jeździć tym samochodem. W porównaniu do mojego małego fiata bravo, to auto było chyba ze trzy razy większe. Nie było sie czemu dziwić, właściciel auta też nie był mały. Gdy pierwszy raz siadłam za kierownica Audi Q7 miałam lekkie obawy co do prowadzenia go, miedzy innymi ze względu na gabaryty. Teraz to dla mnie czysta przyjemność i przez to że auto jest większe czuje sie bezpieczniej.

Wróciliśmy do domu, gdzie jak zawsze panował bałagan. Niestety to była nasza wspólna wada, że nie potrafiliśmy utrzymać większego porządku w mieszkaniu. Przyczyna tego było też to, że nie za bardzo mięliśmy kiedy sprzątać. Nasze obowiązki w pracy pochłaniały nam dużo czasu, wiec resztę chcieliśmy spędzić wspólnie i to nie koniecznie na sprzątaniu. Weszłam do kuchni i zaczęłam robić herbatę. Zbyszek w tym czasie poszedł do pokoju sie przebrać. Z gorącym naparem położyłam sie przed telewizorem i zaczęłam przełączać kanały. Nagle zniknął mi obraz telewizora przed oczami, a w tym miejscu stał mój facet w samych bokserkach. Jego mina mówiła sama za siebie. Coś go bardzo dręczyło.

-Hej, co jest?- zapytałam i złapałam go za rękę.

-Mam straszne poczucie winy. Czuję, że to przeze mnie przegrali ten mecz. Nie wiem dlaczego, ale nie potrafię poradzić sobie z tym uczuciem.

Przyciągnęłam go do siebie. Usiadł koło mnie na kanapie i wciągnął mnie na kolana. Zaczęłam bawić sie jego włosami.

-To nie jest twoja wina. Przecież nie byłeś tam sam na boisku. Właściwie to nawet nie powiedziałabym że odnieśliście porażkę. Po prostu tamta drużyna, miała dzisiaj szczęście i lepszy dzień. Teraz i tak już nic nie poradzisz na ten wynik. Jedyne co możecie zrobić to skupić sie na kolejnym meczu i po prostu go wygrać.

-No tak. Jak zawsze masz racje. Kocham cię - pocałował mnie delikatnie, a potem leżeliśmy na kanapie przytuleni, oglądając wiadomości i reklamy.

Obudziłam się w środku nocy, jak się okazało leżałam z Bartmanem w łóżku, widocznie Zbyszkowi było niewygodnie spać na kanapie więc przeniósł mnie do sypialni. Wstałam i poszłam do kuchni napić sie wody. Popatrzyłam na zegarek była za piętnaście czwarta. Dzisiaj czwartek, więc Zibi wybierał się do Warszawy na nagranie odcinka Kuby Wojewódzkiego. Zapowiadał się dla mnie długi wolny dzień, ponieważ tak się złożyło, że nie musiałam iść do pracy. Postanowiłam, że nie będę marnować dnia na siedzenie samej w domu i również gdzieś się wybiorę.

3 komentarze:

  1. Coraz lepiej ♥ Hahahaha. odcinek u Kubyy :33 Dodawaj szybko, bo się nie umiem doczekać! :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Na wstępie dziękuję za komentarz u mnie na blogu. :)
    Jak się cieszę, że piszesz opowiadanie o Zbyszku, bo uwielbiam go jako człowieka i jako siatkarza, a Resovia to jeden z moich ulubionych klubów. Też byłam zszokowana i zawiedziona porażką z AZS-em, ale wierzę w nich i na pewno dadzą radę. Co do opowiadania to rozkręca się powoli, ale podoba mi się i liczę, że będziesz mnie informować. :)
    Ps. U mnie 1 rozdział, jeśli jesteś zainteresowana to zapraszam - viking-death-march.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  3. Jeśli byłabyś zainteresowana to na viking-death-march pojawił się nowy rozdział :)

    OdpowiedzUsuń