Nadszedł wieczór musieliśmy się zbierać, bo przed nami było jeszcze
półtorej godziny jazdy do mojego domu. Moi rodzice także postanowili już
wracać, więc pożegnaliśmy się ze wszystkimi. Oczywiście moje ciotki postanowiły
dać mi parę dobrych rad, w związku z moim facetem i życzyły nam szczęścia.
Nieźle się uśmiałam, nie ma to jak usłyszeć od cioteczki: „Trzymaj go krótko,
żeby tam na te fanki nie patrzył”. O to akurat nie musiałam się obawiać, bo
wiedziałam jakie jest Zbyszka zdanie na temat jego fanek i kontaktów z nimi.
Ruszyliśmy w drogę, mimo
tego, że razem z moimi rodzicami i rodzeństwem mieliśmy wspólny cel podróży,
nie wyjechaliśmy wspólnie. Jak to stwierdził mój tato: „Szkoda, żeby takie Audi
marnowało się jadąc za tym gruchotem”. Więc ruszyliśmy w drogę. W trakcie jazdy
poszperałam w schowku i znalazłam płytę The Black Eyed Peas, którą kiedyś tam
wrzuciłam. Włożyłam ją do odtwarzacza i od razu zaczęłam śpiewać i wygłupiać
się przy mojej ulubionej piosence „Someday”. Zbyszek spojrzał na mnie i zaczął
się śmiać.
-Z czego się śmiejesz? –zapytałam. Wiem, że nie umiem śpiewać. –
odparłam z radością.
-Nie, to nie dlatego. Uwielbiam jak śpiewasz, po prostu podziwiam
cię za twoją swobodę bycia i to że potrafisz się cieszyć z małych rzeczy.
Nie wiedziałam co mam powiedzieć. Zaskoczył mnie. Jedyne co mogłam
w tej chwili wypowiedzieć to te dwa magiczne słowa: „Kocham Cię”
-Ja ciebie też – odpowiedział i przyłączył się do śpiewania.
-Więc jak tam wrażenia po spotkaniu z moją rodzinką? – zagadnęłam
Zbyszka w połowie drogi.
-Same pozytywy. Są naprawdę mili i poczułem się jakbym już nie
pierwszy raz się z nimi widział – uśmiechnął się. Poczucie humoru też mają
niezłe.
-Tak. Właśnie za to ich kocham.
-Tylko tak jakoś dziwnie zachowywała się Dominika…
-Dziwie, czyli jak? – chciałam wiedzieć co miał na myśli.
-Co trochę patrzyła się to na mnie, to na ciebie. Jakby chciała
zadać mnóstwo pytań ale coś ją powstrzymywało. A gdy spytała się czy pójdziecie
na spacer, to w jej głosie wyczułem nutkę jakby pogardy i wyższości. Ale może
mi się tylko wydawało.
-Nie wydawało ci się. Dominika właśnie taka jest. Jej jedynym
dzisiejszym celem było dowiedzieć się jak najwięcej o tobie i o nas. Po prostu
jest twoją fanką i nie może uwierzyć, że jesteśmy razem. Chyba uważa, że nie
zasługuję na ciebie i że ona lepiej by pasowała na moim miejscu.
-To chyba ja raczej nie zasługuję na ciebie. Jesteś dla mnie
wszystkim i nie będę się przejmował tym co mówi jakaś moja fanka, mimo, że to
jest twoja kuzynka.
Popatrzyłam na Zbyszka i uświadomiłam sobie, że gdyby go nagle
zabrakło w moim życiu to nie potrafiłabym sobie poradzić. Po tych ponad ośmiu
miesiącach razem nie wyobrażałam sobie tej zwykłej codzienności bez niego.
Teraz wiedziałam, że on uważa tak samo.
Do domu przyjechaliśmy po dziewiętnastej. Tak jak się
spodziewałam, moich rodziców jeszcze nie było. Napisałam smsa do siostry:
„Gdzie jesteście?” Szybko odpisała: „Jeszcze 20 km, ale był wypadek więc jest
korek.”
-Więc mamy jeszcze z pół
godziny czasu. – powiedziałam do Zbyszka, który właśnie wchodził do domu.
-To co oni na około jechali? – zaśmiał się.
-Nie, po prostu był jakiś wypadek i stoją w korku. Mieliśmy
szczęście, że zdążyliśmy przejechać.
-W takim razie co będziemy robić? – Zbyszek podszedł do mnie od
tylu i złapał mnie w pasie.
Obróciłam się do niego twarzą i pocałowałam.
-Myślę, że da się coś na szybko zorganizować. – posłałam mu
dwuznaczne spojrzenie i nie musiałam nic więcej dodawać. Zibi wziął mnie na
ręce i zaniósł do sypialni.
Rozdział fajny i ogólnie opowiadanie się ciekawie zapowiada :) czekam na nastęny rozdział i zapraszam do siebie, http://siatkowkajestnawetwsercu.blogspot.com/ :)
OdpowiedzUsuń