sobota, 10 listopada 2012

[005]



Obudziłam się o 8. Zauważyłam, że Zbyszka nie ma koło mnie. Nie chciałam się wylegiwać w łóżku, bo musieliśmy dzisiaj wrócić do Rzeszowa. Wzięłam ciuchy i poszłam do łazienki doprowadzić się do porządku. Gdy wyszłam już ubrana i umalowana natknęłam się na Bartmana.

-O, wstałaś.

-Tak. Mogłeś mnie obudzić. Od której nie śpisz?

-Gdzieś od godziny. Nie było potrzeby żebym cię budził a w dodatku tak słodko spałaś. – pocałował mnie w policzek.

-Ale wiesz, że musimy dzisiaj wrócić do Rzeszowa?

-No niestety tak. Jakoś mi się nie chce. Ale to będzie potem, na razie zapraszam na śniadanie. – wziął mnie za rękę i zaprowadził do kuchni.

Na stole stało gotowe śniadanie i pyszna, świeżo zaparzona kawa. Jak co sobotę mój tato czytał poranna gazetę przy kawie. Przywitałam się z nim i zabrałam się do jedzenia. W mgnieniu oka wszystko zniknęło z talerza. Podziękowałam Zbyszkowi za pyszne śniadanie i poszłam pozbierać nasze rzeczy. Ustaliliśmy, że wyruszymy o 10. Miałam dwie godziny czasu, więc postanowiłam że wybiorę się na spacer. Zabrałam moją labradorkę i ruszyłam przed siebie.  Było zimno i trochę nieprzyjemnie, ale mi to nie przeszkadzało. Odkąd zamieszkałam w Rzeszowie tak rzadko tutaj bywałam. Chciałam nacieszyć się każdą chwilą spędzoną w mojej kochanej wiosce gdzie mieszkałam od urodzenia. Spędziłam tutaj prawie wszystkie najlepsze chwile mojego życia, wyjątkiem było poznanie Zbyszka, tutaj też mieszka moja najlepsza przyjaciółka. Chciałam zrobić jej niespodziankę niczym znów wyjadę na nie wiadomo ile i odwiedzić ją. Była ode mnie dwa lata młodsza, ale to nie przeszkadzało nam by się zaprzyjaźnić. Znałyśmy się od kiedy skończyłam 10 lat i po tych 13 latach przyjaźni praktycznie nic się między nami nie zmieniło. Właśnie dochodziłam do jej domu, gdy ta wybierała się na spacer ze swoim psem. Wspólne spacery z psami to była nasza tradycja. Podbiegłam do niej i przywitałam się, była zaskoczona, że mnie widzi.

-Karolina?! Co ty tu robisz?

-No jak to co? Odwiedzam moją kochaną przyjaciółkę. – uśmiechnęłam się.

-Myślałam, że jesteś w Rzeszowie.

-No bo takie były plany, ale Zbyszkowi udało się dostać od trenera jeden dzień więcej wolnego.

-To Zbyszek też jest? Czemu go nie zabrałaś ze sobą? – moja przyjaciółka wyglądała na lekko zawiedzioną.

-No ja wiem, że ty go tak bardzo lubisz, ale niestety ja muszę ci wystarczyć. – zaśmiałam się.

-Nie o to chodziło, głupku. – Bianca szturchnęła mnie w ramię. – Po prostu dawno was nie widziałam, a razem wyglądacie słodko. Chciałam się napatrzeć na was. – zaczęła się śmiać z tego co powiedziała, po chwili przyłączyłam się do niej.

Dwie wspólnie spędzone godziny zleciały nam stanowczo za szybko, chętnie spędziłabym z nią kolejne dwie, bo tematy oczywiście się nam nie kończyły. Niestety wiedziałam, że czeka mnie jeszcze długa podróż powrotna, a razem ze Zbyszkiem chcieliśmy dojechać do Rzeszowa przed zmrokiem. Gdy wróciłam do domu, okazało się, że mój facet jakoś nie za bardzo śpieszy się do tego by wracać. Oglądał z moimi rodzicami jakiś film i równocześnie siedział na  facebooku.

-Nie chce Ci przeszkadzać, ale musielibyśmy się powoli zbierać. – zagadnęłam go.

-Jeszcze chwila, film i tak się zaraz kończy. – spojrzał na mnie z błagalną miną.

-Przecież i tak go nie oglądasz tylko siedzisz na komputerze.

-Ale ja mam podzielność uwagi. Nawet nie wiedziałaś, że masz takiego zdolnego faceta. – uśmiechnął się do mnie.

Nie chciałam się zagłębiać w ta głupkowatą rozmowę. Nie wiedząc co ze sobą zrobić, zaniosłam walizki do auta i poszłam się pożegnać z rodzeństwem, które gdzieś wychodziło. Zgoniłam Zbyszka z kanapy, pożegnaliśmy się z rodzicami i ruszyliśmy w drogę. 

4 komentarze:

  1. Slooodkie :3 twoja przyjaciółka mogłaby sie zakolegować z Kubiakiem ;) Świetny rozdział! <3

    OdpowiedzUsuń
  2. Super :) Twój blog wciąga ♥

    OdpowiedzUsuń
  3. nom bardzo fajny nie mogę doczekać sie kolejnego rozdziału ;)

    OdpowiedzUsuń