Obudziłam się o 8. Zauważyłam, że Zbyszka nie ma koło mnie. Nie
chciałam się wylegiwać w łóżku, bo musieliśmy dzisiaj wrócić do Rzeszowa.
Wzięłam ciuchy i poszłam do łazienki doprowadzić się do porządku. Gdy wyszłam
już ubrana i umalowana natknęłam się na Bartmana.
-O, wstałaś.
-Tak. Mogłeś mnie obudzić. Od której nie śpisz?
-Gdzieś od godziny. Nie było potrzeby żebym cię budził a w dodatku
tak słodko spałaś. – pocałował mnie w policzek.
-Ale wiesz, że musimy dzisiaj
wrócić do Rzeszowa?
-No niestety tak. Jakoś mi się nie
chce. Ale to będzie potem, na razie zapraszam na śniadanie. – wziął mnie za
rękę i zaprowadził do kuchni.
Na stole stało gotowe śniadanie i
pyszna, świeżo zaparzona kawa. Jak co sobotę mój tato czytał poranna gazetę
przy kawie. Przywitałam się z nim i zabrałam się do jedzenia. W mgnieniu oka
wszystko zniknęło z talerza. Podziękowałam Zbyszkowi za pyszne śniadanie i
poszłam pozbierać nasze rzeczy. Ustaliliśmy, że wyruszymy o 10. Miałam dwie
godziny czasu, więc postanowiłam że wybiorę się na spacer. Zabrałam moją
labradorkę i ruszyłam przed siebie. Było
zimno i trochę nieprzyjemnie, ale mi to nie przeszkadzało. Odkąd zamieszkałam w
Rzeszowie tak rzadko tutaj bywałam. Chciałam nacieszyć się każdą chwilą
spędzoną w mojej kochanej wiosce gdzie mieszkałam od urodzenia. Spędziłam tutaj
prawie wszystkie najlepsze chwile mojego życia, wyjątkiem było poznanie
Zbyszka, tutaj też mieszka moja najlepsza przyjaciółka. Chciałam zrobić jej
niespodziankę niczym znów wyjadę na nie wiadomo ile i odwiedzić ją. Była ode
mnie dwa lata młodsza, ale to nie przeszkadzało nam by się zaprzyjaźnić.
Znałyśmy się od kiedy skończyłam 10 lat i po tych 13 latach przyjaźni
praktycznie nic się między nami nie zmieniło. Właśnie dochodziłam do jej domu,
gdy ta wybierała się na spacer ze swoim psem. Wspólne spacery z psami to była
nasza tradycja. Podbiegłam do niej i przywitałam się, była zaskoczona, że mnie
widzi.
-Karolina?! Co ty tu robisz?
-No jak to co? Odwiedzam moją
kochaną przyjaciółkę. – uśmiechnęłam się.
-Myślałam, że jesteś w Rzeszowie.
-No bo takie były plany, ale
Zbyszkowi udało się dostać od trenera jeden dzień więcej wolnego.
-To Zbyszek też jest? Czemu go nie
zabrałaś ze sobą? – moja przyjaciółka wyglądała na lekko zawiedzioną.
-No ja wiem, że ty go tak bardzo
lubisz, ale niestety ja muszę ci wystarczyć. – zaśmiałam się.
-Nie o to chodziło, głupku. –
Bianca szturchnęła mnie w ramię. – Po prostu dawno was nie widziałam, a razem
wyglądacie słodko. Chciałam się napatrzeć na was. – zaczęła się śmiać z tego co
powiedziała, po chwili przyłączyłam się do niej.
Dwie wspólnie spędzone godziny
zleciały nam stanowczo za szybko, chętnie spędziłabym z nią kolejne dwie, bo
tematy oczywiście się nam nie kończyły. Niestety wiedziałam, że czeka mnie
jeszcze długa podróż powrotna, a razem ze Zbyszkiem chcieliśmy dojechać do
Rzeszowa przed zmrokiem. Gdy wróciłam do domu, okazało się, że mój facet jakoś
nie za bardzo śpieszy się do tego by wracać. Oglądał z moimi rodzicami jakiś
film i równocześnie siedział na
facebooku.
-Nie chce Ci przeszkadzać, ale musielibyśmy
się powoli zbierać. – zagadnęłam go.
-Jeszcze chwila, film i tak się
zaraz kończy. – spojrzał na mnie z błagalną miną.
-Przecież i tak go nie oglądasz
tylko siedzisz na komputerze.
-Ale ja mam podzielność uwagi.
Nawet nie wiedziałaś, że masz takiego zdolnego faceta. – uśmiechnął się do
mnie.
Nie chciałam się zagłębiać w ta
głupkowatą rozmowę. Nie wiedząc co ze sobą zrobić, zaniosłam walizki do auta i
poszłam się pożegnać z rodzeństwem, które gdzieś wychodziło. Zgoniłam Zbyszka z
kanapy, pożegnaliśmy się z rodzicami i ruszyliśmy w drogę.
Slooodkie :3 twoja przyjaciółka mogłaby sie zakolegować z Kubiakiem ;) Świetny rozdział! <3
OdpowiedzUsuńSuper :) Twój blog wciąga ♥
OdpowiedzUsuńDziękuje :)
Usuńnom bardzo fajny nie mogę doczekać sie kolejnego rozdziału ;)
OdpowiedzUsuń