czwartek, 15 listopada 2012

[006]



Wróciliśmy do normalności, każdy dzień miał podobny plan, wstawaliśmy rano jechaliśmy na halę każdy szedł do swoich obowiązków. Do domu wracaliśmy o różnych porach. Plus Liga i Liga Mistrzów rozkręciła się na dobrze, a chłopaki wpadli w rytm gry. Jednak zaskoczeniem było ostatnie starcie z ostatnią drużyną z tabeli Plus Ligi czyli AZS Częstochową. Nawet ja nie wiem jako doszło do takiej porażki, choć byłam na hali i wszystko dokładnie widziałam. Po zawodnikach Resovii było widać, że są rozczarowani takim obrotem sprawy, ale ja uważałam, że każdemu zdarza się gorszy moment więc  czekam na kolejny mecz, aby pokazali się z dobrej strony. Jedyne czym byłam rozczarowana to zachowaniem kibiców Resovi podczas tego spotkania. Gwizdy do naszych zawodników już mogłabym przeboleć, ale to, że zaczęli  wychodzić z hali w tie-breaku było dla mnie nie do pojęcia. Skoro się jest kibicem jakiegoś klubu to jest się z nim w każdym momencie, a nie tylko wtedy gdy wygrywają. Liczyłam na to, że zawodnicy nie zauważyli tego podczas meczu, bo to jeszcze bardziej by popsuło ich humory. Niestety się pomyliłam, gdy podeszłam po meczu do Zbyszka i reszty ekipy, byli bardzo zawiedzieni i rozglądali się po prawie już całkiem pustej hali. W taki momencie nie chciałam zbyt wiele mówić, uważałam, że wszelkie komentarze są tu zbędne, bo oni sami najlepiej wiedzą gdzie popełnili błąd. Po prostu podeszłam i przytuliłam Zbyszka, czułam, że jest bardzo zły  i smutny, jak zawsze brał niepotrzebnie całą winę na siebie i to go jeszcze bardziej przytłaczało.


-Nic nie powiesz? – zapytał smutny.

-Myślę, że tak naprawdę nie chcesz nic usłyszeć.

-Masz rację. Dobra, poczekaj tu chwilę, pozbieram się i wracamy do domu. – jeszcze raz mnie przytulił i ze zwieszoną głową ruszył w stronę szatni.

Na odchodnego zabrałam jeszcze Zbyszkowi picie, bo nagle poczułam wielkie pragnienie. Gdy zaczęłam pić red bulla, poczułam na sobie czyjś wzrok. Obok mnie stały dwie nastolatki, które wpatrywały sie we mnie zdziwione i zszokowane.

-Czy to jest bidon Bartmana?- zapytała jedna z nich.

-Tak - odpowiedziałam lekko zdziwiona, no bo co to za różnica czyje to picie?

-Serio?! Skąd je masz?- jednak sie pomyliłam, to nie było takie obojętne. Dla tych dziewczyn musiało to naprawdę wiele znaczyć.

-No zabrałam mu je, bo chciało mi się pić -czułam sie zażenowania tą dziwną rozmową.

-A co on na to? Przecież na pewno chciałby to odzyskać -powiedziała dziewczyna. To one myślały, że ja mi to ukradłam?! No nie mogę, trzeba być na prawdę świrniętym, żeby tak pomyśleć.

-Spokojnie. Obiecuje, że zaraz mu je oddam. - żeby zakończyć tą dyskusję, schowałam picie do torby i odeszłam od nich. Jednak na nieszczęście to nie był koniec, tej dziwnej sytuacji, bo dziewczyny przyszły za mną i zaczęły zadawać mnóstwo pytań:

-To ty znasz Zbyszka? Gdzie i jak się poznaliście? Długo sie znacie? Jaki on jest? Mogłabyś nas z nim poznać? - myślałam ze te pytania sie nie skończą.

-Przepraszam, ale to jest moja prywatna sprawa czy znam Zbyszka i nie chce na ten temat rozmawiać. - byłam juz zdenerwowana, więc dziewczyny w końcu dały mi spokój.

Wtedy Bartman wyszedł z szatni i skierował się w moją stronę.

-Co ty masz taką minę? -zapytał

-Ach, szkoda mówić. Twoje fanki -  odpowiedziałam krótko.

-Rozumiem -to był temat na który jakoś nie często rozmawialiśmy, właściwie to nie było o czy rozmawiać, fanki są i zawsze będą.

Wyszliśmy z hali i podeszliśmy do auta.

-Daj mi kluczyki -powiedziałam.

-Czemu?- Bartman nie wiedział jaki mam zamiar.

-Nie będziesz prowadził w takim stanie, jesteś zbyt rozkojarzony.

-A ty zdenerwowana -odciął się.

-Może i tak, ale jak jestem zdenerwowana to zawsze wszytko robie dokładnie. Ten argument przeważył moją racje. Zbyszek wiedział jaka jestem gdy sie zdenerwuje. Zrezygnowany usiadł na siedzeniu pasażera.

Uwielbiałam jeździć tym samochodem. W porównaniu do mojego małego fiata bravo, to auto było chyba ze trzy razy większe. Nie było sie czemu dziwić, właściciel auta też nie był mały. Gdy pierwszy raz siadłam za kierownica Audi Q7 miałam lekkie obawy co do prowadzenia go, miedzy innymi ze względu na gabaryty. Teraz to dla mnie czysta przyjemność i przez to że auto jest większe czuje sie bezpieczniej.

Wróciliśmy do domu, gdzie jak zawsze panował bałagan. Niestety to była nasza wspólna wada, że nie potrafiliśmy utrzymać większego porządku w mieszkaniu. Przyczyna tego było też to, że nie za bardzo mięliśmy kiedy sprzątać. Nasze obowiązki w pracy pochłaniały nam dużo czasu, wiec resztę chcieliśmy spędzić wspólnie i to nie koniecznie na sprzątaniu. Weszłam do kuchni i zaczęłam robić herbatę. Zbyszek w tym czasie poszedł do pokoju sie przebrać. Z gorącym naparem położyłam sie przed telewizorem i zaczęłam przełączać kanały. Nagle zniknął mi obraz telewizora przed oczami, a w tym miejscu stał mój facet w samych bokserkach. Jego mina mówiła sama za siebie. Coś go bardzo dręczyło.

-Hej, co jest?- zapytałam i złapałam go za rękę.

-Mam straszne poczucie winy. Czuję, że to przeze mnie przegrali ten mecz. Nie wiem dlaczego, ale nie potrafię poradzić sobie z tym uczuciem.

Przyciągnęłam go do siebie. Usiadł koło mnie na kanapie i wciągnął mnie na kolana. Zaczęłam bawić sie jego włosami.

-To nie jest twoja wina. Przecież nie byłeś tam sam na boisku. Właściwie to nawet nie powiedziałabym że odnieśliście porażkę. Po prostu tamta drużyna, miała dzisiaj szczęście i lepszy dzień. Teraz i tak już nic nie poradzisz na ten wynik. Jedyne co możecie zrobić to skupić sie na kolejnym meczu i po prostu go wygrać.

-No tak. Jak zawsze masz racje. Kocham cię - pocałował mnie delikatnie, a potem leżeliśmy na kanapie przytuleni, oglądając wiadomości i reklamy.

Obudziłam się w środku nocy, jak się okazało leżałam z Bartmanem w łóżku, widocznie Zbyszkowi było niewygodnie spać na kanapie więc przeniósł mnie do sypialni. Wstałam i poszłam do kuchni napić sie wody. Popatrzyłam na zegarek była za piętnaście czwarta. Dzisiaj czwartek, więc Zibi wybierał się do Warszawy na nagranie odcinka Kuby Wojewódzkiego. Zapowiadał się dla mnie długi wolny dzień, ponieważ tak się złożyło, że nie musiałam iść do pracy. Postanowiłam, że nie będę marnować dnia na siedzenie samej w domu i również gdzieś się wybiorę.

sobota, 10 listopada 2012

[005]



Obudziłam się o 8. Zauważyłam, że Zbyszka nie ma koło mnie. Nie chciałam się wylegiwać w łóżku, bo musieliśmy dzisiaj wrócić do Rzeszowa. Wzięłam ciuchy i poszłam do łazienki doprowadzić się do porządku. Gdy wyszłam już ubrana i umalowana natknęłam się na Bartmana.

-O, wstałaś.

-Tak. Mogłeś mnie obudzić. Od której nie śpisz?

-Gdzieś od godziny. Nie było potrzeby żebym cię budził a w dodatku tak słodko spałaś. – pocałował mnie w policzek.

-Ale wiesz, że musimy dzisiaj wrócić do Rzeszowa?

-No niestety tak. Jakoś mi się nie chce. Ale to będzie potem, na razie zapraszam na śniadanie. – wziął mnie za rękę i zaprowadził do kuchni.

Na stole stało gotowe śniadanie i pyszna, świeżo zaparzona kawa. Jak co sobotę mój tato czytał poranna gazetę przy kawie. Przywitałam się z nim i zabrałam się do jedzenia. W mgnieniu oka wszystko zniknęło z talerza. Podziękowałam Zbyszkowi za pyszne śniadanie i poszłam pozbierać nasze rzeczy. Ustaliliśmy, że wyruszymy o 10. Miałam dwie godziny czasu, więc postanowiłam że wybiorę się na spacer. Zabrałam moją labradorkę i ruszyłam przed siebie.  Było zimno i trochę nieprzyjemnie, ale mi to nie przeszkadzało. Odkąd zamieszkałam w Rzeszowie tak rzadko tutaj bywałam. Chciałam nacieszyć się każdą chwilą spędzoną w mojej kochanej wiosce gdzie mieszkałam od urodzenia. Spędziłam tutaj prawie wszystkie najlepsze chwile mojego życia, wyjątkiem było poznanie Zbyszka, tutaj też mieszka moja najlepsza przyjaciółka. Chciałam zrobić jej niespodziankę niczym znów wyjadę na nie wiadomo ile i odwiedzić ją. Była ode mnie dwa lata młodsza, ale to nie przeszkadzało nam by się zaprzyjaźnić. Znałyśmy się od kiedy skończyłam 10 lat i po tych 13 latach przyjaźni praktycznie nic się między nami nie zmieniło. Właśnie dochodziłam do jej domu, gdy ta wybierała się na spacer ze swoim psem. Wspólne spacery z psami to była nasza tradycja. Podbiegłam do niej i przywitałam się, była zaskoczona, że mnie widzi.

-Karolina?! Co ty tu robisz?

-No jak to co? Odwiedzam moją kochaną przyjaciółkę. – uśmiechnęłam się.

-Myślałam, że jesteś w Rzeszowie.

-No bo takie były plany, ale Zbyszkowi udało się dostać od trenera jeden dzień więcej wolnego.

-To Zbyszek też jest? Czemu go nie zabrałaś ze sobą? – moja przyjaciółka wyglądała na lekko zawiedzioną.

-No ja wiem, że ty go tak bardzo lubisz, ale niestety ja muszę ci wystarczyć. – zaśmiałam się.

-Nie o to chodziło, głupku. – Bianca szturchnęła mnie w ramię. – Po prostu dawno was nie widziałam, a razem wyglądacie słodko. Chciałam się napatrzeć na was. – zaczęła się śmiać z tego co powiedziała, po chwili przyłączyłam się do niej.

Dwie wspólnie spędzone godziny zleciały nam stanowczo za szybko, chętnie spędziłabym z nią kolejne dwie, bo tematy oczywiście się nam nie kończyły. Niestety wiedziałam, że czeka mnie jeszcze długa podróż powrotna, a razem ze Zbyszkiem chcieliśmy dojechać do Rzeszowa przed zmrokiem. Gdy wróciłam do domu, okazało się, że mój facet jakoś nie za bardzo śpieszy się do tego by wracać. Oglądał z moimi rodzicami jakiś film i równocześnie siedział na  facebooku.

-Nie chce Ci przeszkadzać, ale musielibyśmy się powoli zbierać. – zagadnęłam go.

-Jeszcze chwila, film i tak się zaraz kończy. – spojrzał na mnie z błagalną miną.

-Przecież i tak go nie oglądasz tylko siedzisz na komputerze.

-Ale ja mam podzielność uwagi. Nawet nie wiedziałaś, że masz takiego zdolnego faceta. – uśmiechnął się do mnie.

Nie chciałam się zagłębiać w ta głupkowatą rozmowę. Nie wiedząc co ze sobą zrobić, zaniosłam walizki do auta i poszłam się pożegnać z rodzeństwem, które gdzieś wychodziło. Zgoniłam Zbyszka z kanapy, pożegnaliśmy się z rodzicami i ruszyliśmy w drogę. 

czwartek, 8 listopada 2012

[004]


Nadszedł wieczór musieliśmy się zbierać, bo przed nami było jeszcze półtorej godziny jazdy do mojego domu. Moi rodzice także postanowili już wracać, więc pożegnaliśmy się ze wszystkimi. Oczywiście moje ciotki postanowiły dać mi parę dobrych rad, w związku z moim facetem i życzyły nam szczęścia. Nieźle się uśmiałam, nie ma to jak usłyszeć od cioteczki: „Trzymaj go krótko, żeby tam na te fanki nie patrzył”. O to akurat nie musiałam się obawiać, bo wiedziałam jakie jest Zbyszka zdanie na temat jego fanek i kontaktów z nimi.

 Ruszyliśmy w drogę, mimo tego, że razem z moimi rodzicami i rodzeństwem mieliśmy wspólny cel podróży, nie wyjechaliśmy wspólnie. Jak to stwierdził mój tato: „Szkoda, żeby takie Audi marnowało się jadąc za tym gruchotem”. Więc ruszyliśmy w drogę. W trakcie jazdy poszperałam w schowku i znalazłam płytę The Black Eyed Peas, którą kiedyś tam wrzuciłam. Włożyłam ją do odtwarzacza i od razu zaczęłam śpiewać i wygłupiać się przy mojej ulubionej piosence „Someday”. Zbyszek spojrzał na mnie i zaczął się śmiać.

-Z czego się śmiejesz? –zapytałam. Wiem, że nie umiem śpiewać. – odparłam z radością.

-Nie, to nie dlatego. Uwielbiam jak śpiewasz, po prostu podziwiam cię za twoją swobodę bycia i to że potrafisz się cieszyć z małych rzeczy.

Nie wiedziałam co mam powiedzieć. Zaskoczył mnie. Jedyne co mogłam w tej chwili wypowiedzieć to te dwa magiczne słowa: „Kocham Cię”

-Ja ciebie też – odpowiedział i przyłączył się do śpiewania.

-Więc jak tam wrażenia po spotkaniu z moją rodzinką? – zagadnęłam Zbyszka w połowie drogi.

-Same pozytywy. Są naprawdę mili i poczułem się jakbym już nie pierwszy raz się z nimi widział – uśmiechnął się. Poczucie humoru też mają niezłe.

-Tak. Właśnie za to ich kocham.

-Tylko tak jakoś dziwnie zachowywała się Dominika…

-Dziwie, czyli jak? – chciałam wiedzieć co miał na myśli.

-Co trochę patrzyła się to na mnie, to na ciebie. Jakby chciała zadać mnóstwo pytań ale coś ją powstrzymywało. A gdy spytała się czy pójdziecie na spacer, to w jej głosie wyczułem nutkę jakby pogardy i wyższości. Ale może mi się tylko wydawało.

-Nie wydawało ci się. Dominika właśnie taka jest. Jej jedynym dzisiejszym celem było dowiedzieć się jak najwięcej o tobie i o nas. Po prostu jest twoją fanką i nie może uwierzyć, że jesteśmy razem. Chyba uważa, że nie zasługuję na ciebie i że ona lepiej by pasowała na moim miejscu.

-To chyba ja raczej nie zasługuję na ciebie. Jesteś dla mnie wszystkim i nie będę się przejmował tym co mówi jakaś moja fanka, mimo, że to jest twoja kuzynka.

Popatrzyłam na Zbyszka i uświadomiłam sobie, że gdyby go nagle zabrakło w moim życiu to nie potrafiłabym sobie poradzić. Po tych ponad ośmiu miesiącach razem nie wyobrażałam sobie tej zwykłej codzienności bez niego. Teraz wiedziałam, że on uważa tak samo.

Do domu przyjechaliśmy po dziewiętnastej. Tak jak się spodziewałam, moich rodziców jeszcze nie było. Napisałam smsa do siostry: „Gdzie jesteście?” Szybko odpisała: „Jeszcze 20 km, ale był wypadek więc jest korek.”

-Więc mamy jeszcze z  pół godziny czasu. – powiedziałam do Zbyszka, który właśnie wchodził do domu.

-To co oni na około jechali? – zaśmiał się.

-Nie, po prostu był jakiś wypadek i stoją w korku. Mieliśmy szczęście, że zdążyliśmy przejechać.

-W takim razie co będziemy robić? – Zbyszek podszedł do mnie od tylu i złapał mnie w pasie.

Obróciłam się do niego twarzą i pocałowałam.

-Myślę, że da się coś na szybko zorganizować. – posłałam mu dwuznaczne spojrzenie i nie musiałam nic więcej dodawać. Zibi wziął mnie na ręce i zaniósł do sypialni.

niedziela, 4 listopada 2012

[003]



Po dwóch godzinach spędzonych na cmentarzu wszyscy zeszliśmy się na kawę do mojej cioci. Była bardzo miła atmosfera, każdy rozmawiał i śmiał się. Widziałam, że Zbyszek nie czuję skrępowania i nie musiałam specjalnie się starać aby utrzymać rozmowę pomiędzy nim a resztą rodziny. Był prawdziwą duszą towarzystwa, a moje ciotki wprowadził w stan zachwycenia.

W połowie kolejnej rozmowy, przerwał nam telefon Zbyszka. Zibi przeprosił i wyszedł, aby porozmawiać. W tym momencie zalała mnie fala pytań i pochwał ze strony moich ciotek pod jego imieniem:

-No, no Karolina. Przystojny ten twój Zbyszek. – zaczęła jedna z ciotek. Odpowiedziałam szerokim uśmiechem.

-Długo już jesteście razem? Gdzie się poznaliście?

-Już będzie z osiem miesięcy. Poznaliśmy się w Rzeszowie, a właściwie to na Podpromiu. Ja tam pracuję jako fizjoterapeutka.

-To Zbyszek też jest fizjoterapeutą? – nie zdziwiło mnie to pytanie, skąd moje kochane cioteczki miały wiedzieć, że jest siatkarzem i w dodatku reprezentantem Polski. Uświadomiłam ich o tym fakcie.

-No popatrz, ale ci się trafiło. Tak właściwie to on mi nie za bardzo pasował na masażystę. Wiedziałem, że skądś go kojarzę. – do naszej dyskusji dołączył się wujek. Zaśmiałam się, uwielbiałam kiedy nagle wyskakiwał ze swoimi mądrościami.

-Z czego się tak śmiejesz? – Zbyszek wrócił zadowolony.

-Ach, nic takiego – nie chciałam, aby dowiedział się o tej rozmowie. Nie w tym rzecz, że było coś do ukrycia, po prostu zależało mi na tym aby czuł się normalnie i swobodnie, bez żadnych pytań o pracę.

Poczułam na sobie wzrok Dominiki, wiedziałam, że nie może się doczekać, aby dowiedzieć się szczegółów mojej znajomość ze Zbyszkiem. Jakoś nie za bardzo chciałam o tym opowiadać, przecież nasza znajomość nie różniła się za bardzo od żadnej innej. On był na co dzień zwykłym facetem z dość nietypową pracą i wspólnie próbowaliśmy połączyć wszystkie nasze obowiązki tak, aby spędzać ze sobą jak najwięcej czasu.

-Karolina, może przejdziemy się na spacer?, tak dawno się nie widziałyśmy. Jest tyle do poopowiadania. – zagadnęła mnie Dominika

-Pewnie, chętnie się przewietrzę. Myślę, że mogę cię tu zostawić samego? Dasz sobie radę – zapytałam Zbyszka i spojrzałam ze śmiechem na ciotki.

-Nie martw się. Damy radę. – odparł roześmiany.

Wyszłyśmy z domu. Zbliżał się wieczór, więc było chłodniej i powoli robiło się ciemno. W powietrzu było czuć wilgocią, a z ust unosiła się para. Mimo to skierowałyśmy się w stronę pobliskich łąk.

-A więc… - zaczęła Dominika.

-Ta? – nie chciałam jej ułatwiać zadania.

-Nie mogę uwierzyć, że ty i Zbyszek Bartman.

-A co w tym takiego dziwnego? – trochę się zdenerwowałam. Powiedziała to tak jakby on był niewiadomo kim i ja nie dorastam mu do pięt. Choć znając ją, pewnie tak właśnie pomyślała.

-No bo wiesz, on jest znanym siatkarzem i w ogóle. Tyle dziewczyn go uwielbia, ja też. I nagle się okazuje, że jest z tobą.

-Ja nie rozumiem co w tym takiego dziwnego, przecież on jest normalnym facetem. Gdyby wykonywał inną pracę, nigdy byś czegoś takiego nie powiedziała.

-To prawda. Przepraszam. – zrobiło jej się głupio.

-No dobrze, nie ty jedna tak myślisz.

-Właśnie! A jak tam z fankami Zbyszka, dajesz radę je odpędzać? – zaśmiała się.

-Ha ha. Nie jest tak źle. W Rzeszowie na co dzień mamy spokój, możemy swobodnie wyjść na spacer po mieście czy pójść na zakupy. Czasami ktoś go zaczepi o autograf czy zdjęcie. Gorzej jest na meczach, bo widzę jak co trochę jakaś dziewczyna na mnie zerka i to raczej nie są miłe spojrzenia.

-Dziwisz się? Jesteś dziewczyną najprzystojniejszego siatkarza reprezentacji Polski.  Jego fanki ci zazdroszczą, właściwie to ja też. – uśmiechnęła się.

Nie chciałam już nic na ten temat mówić. Zdawałam sobie z tego wszystkiego sprawę, ale co ja mogłam na to poradzić? Przecież, nie zostawię go tylko dlatego, że jego zwariowane fanki tego chcą. Za bardzo go kocham, żeby go zostawić z jakiegokolwiek powodu.

 Powoli wracałyśmy do domu, bo zrobiło nam się zimno. Dowiedziałam się jeszcze co tam słychać u Dominiki i posłuchałam paru plotek krążących po naszej rodzinie.  Nic specjalnego, ale dobrze jest tak czasami porozmawiać o bzdetach.