Po dwóch godzinach spędzonych na cmentarzu wszyscy zeszliśmy się
na kawę do mojej cioci. Była bardzo miła atmosfera, każdy rozmawiał i śmiał
się. Widziałam, że Zbyszek nie czuję skrępowania i nie musiałam specjalnie się starać
aby utrzymać rozmowę pomiędzy nim a resztą rodziny. Był prawdziwą duszą
towarzystwa, a moje ciotki wprowadził w stan zachwycenia.
W
połowie kolejnej rozmowy, przerwał nam telefon Zbyszka. Zibi przeprosił i
wyszedł, aby porozmawiać. W tym momencie zalała mnie fala pytań i pochwał ze
strony moich ciotek pod jego imieniem:
-No, no Karolina. Przystojny ten twój Zbyszek. – zaczęła jedna z
ciotek. Odpowiedziałam szerokim uśmiechem.
-Długo już jesteście razem? Gdzie się poznaliście?
-Już będzie z osiem miesięcy. Poznaliśmy się w Rzeszowie, a
właściwie to na Podpromiu. Ja tam pracuję jako fizjoterapeutka.
-To Zbyszek też jest fizjoterapeutą? – nie zdziwiło mnie to
pytanie, skąd moje kochane cioteczki miały wiedzieć, że jest siatkarzem i w
dodatku reprezentantem Polski. Uświadomiłam ich o tym fakcie.
-No popatrz, ale ci się trafiło. Tak właściwie to on mi nie za
bardzo pasował na masażystę. Wiedziałem, że skądś go kojarzę. – do naszej
dyskusji dołączył się wujek. Zaśmiałam się, uwielbiałam kiedy nagle wyskakiwał
ze swoimi mądrościami.
-Z czego się tak śmiejesz? – Zbyszek wrócił zadowolony.
-Ach, nic takiego – nie chciałam, aby dowiedział się o tej
rozmowie. Nie w tym rzecz, że było coś do ukrycia, po prostu zależało mi na tym
aby czuł się normalnie i swobodnie, bez żadnych pytań o pracę.
Poczułam na sobie wzrok Dominiki, wiedziałam, że nie może się
doczekać, aby dowiedzieć się szczegółów mojej znajomość ze Zbyszkiem. Jakoś nie
za bardzo chciałam o tym opowiadać, przecież nasza znajomość nie różniła się za
bardzo od żadnej innej. On był na co dzień zwykłym facetem z dość nietypową
pracą i wspólnie próbowaliśmy połączyć wszystkie nasze obowiązki tak, aby
spędzać ze sobą jak najwięcej czasu.
-Karolina, może przejdziemy się na spacer?, tak dawno się nie
widziałyśmy. Jest tyle do poopowiadania. – zagadnęła mnie Dominika
-Pewnie, chętnie się przewietrzę. Myślę, że mogę cię tu zostawić
samego? Dasz sobie radę – zapytałam Zbyszka i spojrzałam ze śmiechem na ciotki.
-Nie martw się. Damy radę. – odparł roześmiany.
Wyszłyśmy z domu. Zbliżał się wieczór, więc było chłodniej i
powoli robiło się ciemno. W powietrzu było czuć wilgocią, a z ust unosiła się
para. Mimo to skierowałyśmy się w stronę pobliskich łąk.
-A więc… - zaczęła Dominika.
-Ta? – nie chciałam jej ułatwiać zadania.
-Nie mogę uwierzyć, że ty i Zbyszek Bartman.
-A co w tym takiego dziwnego? – trochę się zdenerwowałam.
Powiedziała to tak jakby on był niewiadomo kim i ja nie dorastam mu do pięt.
Choć znając ją, pewnie tak właśnie pomyślała.
-No bo wiesz, on jest znanym siatkarzem i w ogóle. Tyle dziewczyn
go uwielbia, ja też. I nagle się okazuje, że jest z tobą.
-Ja nie rozumiem co w tym takiego dziwnego, przecież on jest
normalnym facetem. Gdyby wykonywał inną pracę, nigdy byś czegoś takiego nie
powiedziała.
-To prawda. Przepraszam. – zrobiło jej się głupio.
-No dobrze, nie ty jedna tak myślisz.
-Właśnie! A jak tam z fankami Zbyszka, dajesz radę je odpędzać? –
zaśmiała się.
-Ha ha. Nie jest tak źle. W Rzeszowie na co dzień mamy spokój,
możemy swobodnie wyjść na spacer po mieście czy pójść na zakupy. Czasami ktoś
go zaczepi o autograf czy zdjęcie. Gorzej jest na meczach, bo widzę jak co
trochę jakaś dziewczyna na mnie zerka i to raczej nie są miłe spojrzenia.
-Dziwisz się? Jesteś dziewczyną najprzystojniejszego siatkarza
reprezentacji Polski. Jego fanki ci
zazdroszczą, właściwie to ja też. – uśmiechnęła się.
Nie chciałam już nic na ten temat mówić. Zdawałam sobie z tego
wszystkiego sprawę, ale co ja mogłam na to poradzić? Przecież, nie zostawię go
tylko dlatego, że jego zwariowane fanki tego chcą. Za bardzo go kocham, żeby go
zostawić z jakiegokolwiek powodu.
Powoli wracałyśmy do domu,
bo zrobiło nam się zimno. Dowiedziałam się jeszcze co tam słychać u Dominiki i
posłuchałam paru plotek krążących po naszej rodzinie. Nic specjalnego, ale dobrze jest tak czasami
porozmawiać o bzdetach.
spokojnie się to rozwija, oczekuję nagłego zwrotu akcji :D i proszę, zrób coś z czcionką, bo źle to wygląda.
OdpowiedzUsuńNo właśnie wiem, że coś z tą czcionką jest nie tak -.-
Usuńciągle działam w tym kierunku. xd
No co to tej czcionki to prawda ;D A co do rozdziału: Ymm.. No wiesz.. myślałam, że będzie lepszy. ŻART! Świetne! ♥ ej,ej,ej! Czekam na Miśka w opowiadaniu! Wiesz.. Nie obraziłabym się jakby był z Twoją najlepszą przyjaciółką :>
OdpowiedzUsuńNie planowałam, aby pojawili się jacyś inni siatkarze w tej historii. Chyba, że tylko w jakimś fragmencie.. ale zobaczymy ;D
Usuń