niedziela, 4 listopada 2012

[003]



Po dwóch godzinach spędzonych na cmentarzu wszyscy zeszliśmy się na kawę do mojej cioci. Była bardzo miła atmosfera, każdy rozmawiał i śmiał się. Widziałam, że Zbyszek nie czuję skrępowania i nie musiałam specjalnie się starać aby utrzymać rozmowę pomiędzy nim a resztą rodziny. Był prawdziwą duszą towarzystwa, a moje ciotki wprowadził w stan zachwycenia.

W połowie kolejnej rozmowy, przerwał nam telefon Zbyszka. Zibi przeprosił i wyszedł, aby porozmawiać. W tym momencie zalała mnie fala pytań i pochwał ze strony moich ciotek pod jego imieniem:

-No, no Karolina. Przystojny ten twój Zbyszek. – zaczęła jedna z ciotek. Odpowiedziałam szerokim uśmiechem.

-Długo już jesteście razem? Gdzie się poznaliście?

-Już będzie z osiem miesięcy. Poznaliśmy się w Rzeszowie, a właściwie to na Podpromiu. Ja tam pracuję jako fizjoterapeutka.

-To Zbyszek też jest fizjoterapeutą? – nie zdziwiło mnie to pytanie, skąd moje kochane cioteczki miały wiedzieć, że jest siatkarzem i w dodatku reprezentantem Polski. Uświadomiłam ich o tym fakcie.

-No popatrz, ale ci się trafiło. Tak właściwie to on mi nie za bardzo pasował na masażystę. Wiedziałem, że skądś go kojarzę. – do naszej dyskusji dołączył się wujek. Zaśmiałam się, uwielbiałam kiedy nagle wyskakiwał ze swoimi mądrościami.

-Z czego się tak śmiejesz? – Zbyszek wrócił zadowolony.

-Ach, nic takiego – nie chciałam, aby dowiedział się o tej rozmowie. Nie w tym rzecz, że było coś do ukrycia, po prostu zależało mi na tym aby czuł się normalnie i swobodnie, bez żadnych pytań o pracę.

Poczułam na sobie wzrok Dominiki, wiedziałam, że nie może się doczekać, aby dowiedzieć się szczegółów mojej znajomość ze Zbyszkiem. Jakoś nie za bardzo chciałam o tym opowiadać, przecież nasza znajomość nie różniła się za bardzo od żadnej innej. On był na co dzień zwykłym facetem z dość nietypową pracą i wspólnie próbowaliśmy połączyć wszystkie nasze obowiązki tak, aby spędzać ze sobą jak najwięcej czasu.

-Karolina, może przejdziemy się na spacer?, tak dawno się nie widziałyśmy. Jest tyle do poopowiadania. – zagadnęła mnie Dominika

-Pewnie, chętnie się przewietrzę. Myślę, że mogę cię tu zostawić samego? Dasz sobie radę – zapytałam Zbyszka i spojrzałam ze śmiechem na ciotki.

-Nie martw się. Damy radę. – odparł roześmiany.

Wyszłyśmy z domu. Zbliżał się wieczór, więc było chłodniej i powoli robiło się ciemno. W powietrzu było czuć wilgocią, a z ust unosiła się para. Mimo to skierowałyśmy się w stronę pobliskich łąk.

-A więc… - zaczęła Dominika.

-Ta? – nie chciałam jej ułatwiać zadania.

-Nie mogę uwierzyć, że ty i Zbyszek Bartman.

-A co w tym takiego dziwnego? – trochę się zdenerwowałam. Powiedziała to tak jakby on był niewiadomo kim i ja nie dorastam mu do pięt. Choć znając ją, pewnie tak właśnie pomyślała.

-No bo wiesz, on jest znanym siatkarzem i w ogóle. Tyle dziewczyn go uwielbia, ja też. I nagle się okazuje, że jest z tobą.

-Ja nie rozumiem co w tym takiego dziwnego, przecież on jest normalnym facetem. Gdyby wykonywał inną pracę, nigdy byś czegoś takiego nie powiedziała.

-To prawda. Przepraszam. – zrobiło jej się głupio.

-No dobrze, nie ty jedna tak myślisz.

-Właśnie! A jak tam z fankami Zbyszka, dajesz radę je odpędzać? – zaśmiała się.

-Ha ha. Nie jest tak źle. W Rzeszowie na co dzień mamy spokój, możemy swobodnie wyjść na spacer po mieście czy pójść na zakupy. Czasami ktoś go zaczepi o autograf czy zdjęcie. Gorzej jest na meczach, bo widzę jak co trochę jakaś dziewczyna na mnie zerka i to raczej nie są miłe spojrzenia.

-Dziwisz się? Jesteś dziewczyną najprzystojniejszego siatkarza reprezentacji Polski.  Jego fanki ci zazdroszczą, właściwie to ja też. – uśmiechnęła się.

Nie chciałam już nic na ten temat mówić. Zdawałam sobie z tego wszystkiego sprawę, ale co ja mogłam na to poradzić? Przecież, nie zostawię go tylko dlatego, że jego zwariowane fanki tego chcą. Za bardzo go kocham, żeby go zostawić z jakiegokolwiek powodu.

 Powoli wracałyśmy do domu, bo zrobiło nam się zimno. Dowiedziałam się jeszcze co tam słychać u Dominiki i posłuchałam paru plotek krążących po naszej rodzinie.  Nic specjalnego, ale dobrze jest tak czasami porozmawiać o bzdetach.

4 komentarze:

  1. spokojnie się to rozwija, oczekuję nagłego zwrotu akcji :D i proszę, zrób coś z czcionką, bo źle to wygląda.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No właśnie wiem, że coś z tą czcionką jest nie tak -.-
      ciągle działam w tym kierunku. xd

      Usuń
  2. No co to tej czcionki to prawda ;D A co do rozdziału: Ymm.. No wiesz.. myślałam, że będzie lepszy. ŻART! Świetne! ♥ ej,ej,ej! Czekam na Miśka w opowiadaniu! Wiesz.. Nie obraziłabym się jakby był z Twoją najlepszą przyjaciółką :>

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie planowałam, aby pojawili się jacyś inni siatkarze w tej historii. Chyba, że tylko w jakimś fragmencie.. ale zobaczymy ;D

      Usuń