Wróciliśmy do normalności, każdy
dzień miał podobny plan, wstawaliśmy rano jechaliśmy na halę każdy szedł do
swoich obowiązków. Do domu wracaliśmy o różnych porach. Plus Liga i Liga
Mistrzów rozkręciła się na dobrze, a chłopaki wpadli w rytm gry. Jednak
zaskoczeniem było ostatnie starcie z ostatnią drużyną z tabeli Plus Ligi czyli
AZS Częstochową. Nawet ja nie wiem jako doszło do takiej porażki, choć byłam na
hali i wszystko dokładnie widziałam. Po zawodnikach Resovii było widać, że są
rozczarowani takim obrotem sprawy, ale ja uważałam, że każdemu zdarza się
gorszy moment więc czekam na kolejny
mecz, aby pokazali się z dobrej strony. Jedyne czym byłam rozczarowana to
zachowaniem kibiców Resovi podczas tego spotkania. Gwizdy do naszych zawodników
już mogłabym przeboleć, ale to, że zaczęli
wychodzić z hali w tie-breaku było dla mnie nie do pojęcia. Skoro się
jest kibicem jakiegoś klubu to jest się z nim w każdym momencie, a nie tylko
wtedy gdy wygrywają. Liczyłam na to, że zawodnicy nie zauważyli tego podczas
meczu, bo to jeszcze bardziej by popsuło ich humory. Niestety się pomyliłam,
gdy podeszłam po meczu do Zbyszka i reszty ekipy, byli bardzo zawiedzieni i
rozglądali się po prawie już całkiem pustej hali. W taki momencie nie chciałam
zbyt wiele mówić, uważałam, że wszelkie komentarze są tu zbędne, bo oni sami
najlepiej wiedzą gdzie popełnili błąd. Po prostu podeszłam i przytuliłam
Zbyszka, czułam, że jest bardzo zły i
smutny, jak zawsze brał niepotrzebnie całą winę na siebie i to go jeszcze
bardziej przytłaczało.
-Nic nie powiesz? – zapytał
smutny.
-Myślę, że tak naprawdę nie chcesz
nic usłyszeć.
-Masz rację. Dobra, poczekaj tu
chwilę, pozbieram się i wracamy do domu. – jeszcze raz mnie przytulił i ze
zwieszoną głową ruszył w stronę szatni.
Na odchodnego zabrałam jeszcze Zbyszkowi picie, bo nagle
poczułam wielkie pragnienie. Gdy zaczęłam pić red bulla, poczułam na sobie
czyjś wzrok. Obok mnie stały dwie nastolatki, które wpatrywały sie we mnie zdziwione
i zszokowane.
-Czy to jest bidon Bartmana?- zapytała jedna z nich.
-Tak - odpowiedziałam lekko zdziwiona, no bo co to za różnica
czyje to picie?
-Serio?! Skąd je masz?- jednak sie pomyliłam, to nie było takie obojętne. Dla tych dziewczyn musiało to naprawdę wiele znaczyć.
-No zabrałam mu je, bo chciało mi się pić -czułam sie zażenowania tą dziwną rozmową.
-A co on na to? Przecież na pewno chciałby to odzyskać -powiedziała dziewczyna. To one myślały, że ja mi to ukradłam?! No nie mogę, trzeba
być na prawdę świrniętym, żeby tak pomyśleć.
-Spokojnie. Obiecuje, że zaraz mu je oddam. - żeby
zakończyć tą dyskusję, schowałam picie do torby i odeszłam od nich. Jednak na nieszczęście to nie był koniec, tej
dziwnej sytuacji, bo dziewczyny przyszły za mną i zaczęły zadawać mnóstwo
pytań:
-To ty znasz Zbyszka? Gdzie i jak się poznaliście? Długo sie znacie? Jaki on jest? Mogłabyś nas z nim poznać? - myślałam ze te pytania
sie nie skończą.
-Przepraszam, ale to jest moja prywatna sprawa czy znam
Zbyszka i nie chce na ten temat rozmawiać. - byłam juz zdenerwowana, więc
dziewczyny w końcu dały mi spokój.
Wtedy Bartman
wyszedł z szatni i skierował się w moją stronę.
-Co ty masz taką minę? -zapytał
-Ach, szkoda mówić. Twoje fanki - odpowiedziałam krótko.
-Rozumiem -to był temat na który jakoś nie często rozmawialiśmy, właściwie to nie było o czy rozmawiać,
fanki są i zawsze będą.
Wyszliśmy z hali i podeszliśmy do auta.
-Daj mi
kluczyki -powiedziałam.
-Czemu?- Bartman nie
wiedział jaki mam zamiar.
-Nie będziesz prowadził w takim stanie, jesteś zbyt
rozkojarzony.
-A ty
zdenerwowana -odciął się.
-Może i tak, ale jak jestem zdenerwowana to zawsze
wszytko robie dokładnie. Ten argument przeważył
moją racje. Zbyszek wiedział jaka jestem gdy sie zdenerwuje. Zrezygnowany
usiadł na siedzeniu pasażera.
Uwielbiałam jeździć tym
samochodem. W porównaniu do mojego małego fiata
bravo, to auto było chyba ze trzy razy większe. Nie było sie czemu dziwić, właściciel auta też nie był mały. Gdy pierwszy raz siadłam za kierownica Audi Q7 miałam lekkie obawy co do
prowadzenia go, miedzy innymi ze względu na gabaryty. Teraz to dla mnie czysta przyjemność i przez to że auto jest większe czuje sie bezpieczniej.
Wróciliśmy do domu, gdzie jak zawsze panował bałagan.
Niestety to była nasza wspólna wada, że nie potrafiliśmy utrzymać większego
porządku w mieszkaniu. Przyczyna tego było też to, że nie za bardzo mięliśmy kiedy sprzątać. Nasze obowiązki w pracy pochłaniały nam dużo czasu, wiec resztę chcieliśmy spędzić wspólnie i to nie koniecznie na sprzątaniu. Weszłam do kuchni i zaczęłam robić herbatę. Zbyszek w tym czasie poszedł do pokoju sie przebrać. Z
gorącym naparem położyłam sie przed telewizorem i
zaczęłam przełączać kanały. Nagle zniknął mi
obraz telewizora przed oczami, a w tym miejscu stał mój facet w samych
bokserkach. Jego mina mówiła sama za siebie. Coś go bardzo dręczyło.
-Hej, co jest?- zapytałam i złapałam go za rękę.
-Mam straszne poczucie winy. Czuję, że to przeze mnie przegrali ten mecz. Nie wiem dlaczego, ale nie potrafię poradzić sobie z tym
uczuciem.
Przyciągnęłam go do siebie. Usiadł koło mnie na kanapie i wciągnął mnie na kolana. Zaczęłam bawić sie jego włosami.
-To nie jest twoja wina. Przecież nie byłeś tam sam na boisku. Właściwie to nawet nie powiedziałabym że odnieśliście porażkę. Po prostu tamta drużyna, miała dzisiaj szczęście i lepszy dzień. Teraz
i tak już nic nie poradzisz na ten
wynik. Jedyne co możecie zrobić to
skupić sie na kolejnym meczu i
po prostu go wygrać.
-No tak. Jak zawsze masz racje. Kocham cię - pocałował mnie delikatnie, a potem leżeliśmy na kanapie
przytuleni, oglądając wiadomości i reklamy.
Obudziłam się w środku nocy, jak się okazało leżałam z
Bartmanem w łóżku, widocznie Zbyszkowi było niewygodnie spać na kanapie więc
przeniósł mnie do sypialni. Wstałam i poszłam do kuchni napić sie wody. Popatrzyłam na zegarek była za piętnaście czwarta.
Dzisiaj czwartek, więc Zibi wybierał się do Warszawy na nagranie odcinka Kuby Wojewódzkiego. Zapowiadał
się dla mnie długi wolny dzień, ponieważ tak się złożyło, że nie musiałam iść
do pracy. Postanowiłam, że nie będę marnować dnia na siedzenie samej w domu i
również gdzieś się wybiorę.
Coraz lepiej ♥ Hahahaha. odcinek u Kubyy :33 Dodawaj szybko, bo się nie umiem doczekać! :)
OdpowiedzUsuńNa wstępie dziękuję za komentarz u mnie na blogu. :)
OdpowiedzUsuńJak się cieszę, że piszesz opowiadanie o Zbyszku, bo uwielbiam go jako człowieka i jako siatkarza, a Resovia to jeden z moich ulubionych klubów. Też byłam zszokowana i zawiedziona porażką z AZS-em, ale wierzę w nich i na pewno dadzą radę. Co do opowiadania to rozkręca się powoli, ale podoba mi się i liczę, że będziesz mnie informować. :)
Ps. U mnie 1 rozdział, jeśli jesteś zainteresowana to zapraszam - viking-death-march.blogspot.com
Jeśli byłabyś zainteresowana to na viking-death-march pojawił się nowy rozdział :)
OdpowiedzUsuń